II CSK 462/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 462/09

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa B.R. i J.R.

przeciwko A.R.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanej

od wyroku Sądu Okręgowego w Z.

z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt [...],

1. odrzuca skargę

2. oddala wniosek strony powodowej o zasądzenie kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

W związku ze skargą kasacyjną pozwanej A.R. od wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 25 listopada 2005 r. należy zważyć, co następuje.

Określone w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym do 22

maja 2009 r.) wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie

jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym do 22 maja 2009 r.) może być zatem osiągnięty

jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze

publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej

pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd

Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Skarżąca nie zawarła w skardze uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do

rozpoznania

obejmującego

argumenty

świadczące

o

zasadności

skargi

w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Pismem z dnia 14 lipca 2009 r. została wezwana

do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca zamiast uzasadnienia wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania przytoczyła jej podstawę kasacyjną. Należało zatem uznać,

że brak, do którego uzupełnienia strona została wezwana nie został uzupełniony.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji.

Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zawarty w odpowiedzi na

skargę kasacyjną został oddalony. Strona powodowa ograniczyła się w odpowiedzi

do polemiki z zarzutami zawartymi w skardze kasacyjnej i wniosła o oddalenie

skargi, nie wskazała natomiast na braki skargi, nie dostrzegając natomiast braków

skargi, które doprowadziły do jej odrzucenia. Nie można było zatem odpowiedzi na

skargę uznać, jako złożoną w celu obrony praw strony powodowej.