II CSK 450/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 450/09

POSTANOWIENIE

Dnia 22 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa PG. Spółki Akcyjnej

przeciwko „I." – Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 grudnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego

w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą

mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do

rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Pozwana I. Sp. z o.o. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 5 lutego 2009 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparła

na przesłance przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a więc na oczywistości

skargi, która miałaby wynikać z notabene niedopuszczalnego oparcia skargi na

zarzucie naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. (art. 398 3 § 3 k.p.c.), a także z naruszenia

art. 328 i 378 k.p.c., które z kolei miałoby doprowadzić do „ustaleń odrębnych od

ustaleń sądu I instancji”.

Takie wadliwie konstruowanie istotnych wymagań skargi kasacyjnej

spowodowało, że Sąd Apelacyjny wezwał skarżącego do usunięcia wymagań

skargi w części dotyczącej wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania.

Odpowiadając na to wezwanie autor skargi sformułował dwa pytania,

uznając, że stanowią one „nadto wskazanie zagadnienia prawnego, wymagającego

wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy, w odniesieniu do zarzutu oczywistego

naruszenia prawa...”. Pytania sformułowane w piśmie uzupełniającym skargę nie

zawierają żadnego wywodu prawnego, nie wykazują więc występowania w sprawie

istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie nawiązują nadto do

– powołanej, a nie uzasadnionej w skardze – przesłanki „oczywistości skargi”

(art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Skarga nie spełnia więc wymagania wskazanego

w art. 3984 § 2 k.p.c.. Ponadto zauważyć należy, że skargą objęty został wyrok

Sądu Apelacyjnego, który przez autora skargi został „opisany” jako „wyrok Sądu

Okręgowego w Ł. z dnia 29 listopada 2008 r.”, a nie ulega wątpliwości, że

zaskarżeniem mógł zostać objęty wyłącznie wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 5

lutego 2009 r. W istocie więc skarga dotknięta jest także brakiem polegającym na

wadliwym oznaczeniu orzeczenia, od którego została wniesiona (art. 398 4 § 1 pkt 1

k.p.c.). Z przytoczonych względów podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).