II CSK 448/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 448/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa [...] "T." A. K. Spółki Jawnej w K.‎przeciwko Gminie Miasto K.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lutego 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu jakiemu służy skarga kasacyjna i postępowanie wywołane jej wniesieniem służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.

Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., tylko bowiem w razie spełnienia jednej z nich, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Pełnomocnik powoda Przedsiębiorstwa [...] „T.” A. K. spółka jawna w K. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 marca 2015 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c.W ocenie pełnomocnika powoda w sprawie występuje potrzeba wykładni art. 417 § 1 k.c., ponieważ stosowanie tego przepisu budzi poważne wątpliwości i wywołuje rozbieżność w orzecznictwie sądowym w zakresie rozumienia pojęcia niezgodności z prawem działań organu władzy publicznej.

Uzasadniając oczywistą zasadność skargi kasacyjnej pełnomocnik powoda wskazał na naruszenie tego samego przepisu, na tle którego przedstawił potrzebę rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych. Takie konstruowanie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego niedopuszczalne. Przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określone w przepisach art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie możne być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia wywołuje tak duże wątpliwości i rozbieżność w orzecznictwie, że konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2008 r., III CSK 64/08, nie publ.).Abstrahując od nieprawidłowego skonstruowania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania należy również wskazać, że w celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 należy wykazać, że zaskarżony wyrok został wydany z oczywistym naruszeniem prawa oraz, że w wyniku takiego naruszenia zapadł w sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy.

Tego wymagania autor skargi kasacyjnej nie spełnił. Pełnomocnik powoda nie wykazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie w zakresie przyjęcia, że między działaniem pozwanego a szkodą brak jest normalnego związku przyczynowego, ponieważ uprawnienie powoda do rozpoczęcia budowy uzależnione było od wydania decyzji ostatecznej, a taką wydaje Wojewoda a nie pozwany w sprawie Prezydent Miasta, jest wynikiem rażąco błędnej wykładni albo wadliwego stosowania prawa.Odnosząc się do występowania w sprawie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należało stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że powołany problem rzeczywiście wywołuje rozbieżność w orzecznictwie, ponieważ nie powołał orzeczeń, które potwierdzałby, że na tle podobnych stanów faktycznych wykładnia art. 417 k.p.c. prowadzi do odmiennych orzeczeń.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Na wniosek pozwanego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. [l.n]