II CSK 445/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 445/20 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku M. z siedzibą w R. (Księstwo Liechtenstein), obecnie M. w likwidacji z siedzibą w R. (Księstwo Liechtenstein)‎przy uczestnictwie E. W., G. W. i J. W.‎o wpis hipoteki przymusowej łącznej kaucyjnej w kwocie 27.958.907,50 zł w dziale IV księgi wieczystej nr […],‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt VII Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. oddala wniosek uczestników o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Niniejsza sprawa dotyczy wpisu hipoteki przymusowej łącznej kaucyjnej na nieruchomości (lokalu mieszkalnym) wyodrębnionej z nieruchomości spółdzielni mieszkaniowej obciążonej tą hipoteką.

Zaskarżone orzeczenie Sądu drugiej instancji zostało wydane w następstwie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2019 r., II CSK 298/19, w którym - odstępując od swojego wcześniejszego poglądu - Sąd Najwyższy wykluczył objęcie hipoteką przymusową łączną kaucyjną lokalu stanowiącego odrębny przedmiot własności, wydzielonego z nieruchomości spółdzielni mieszkaniowej (pośrednio opowiadając się tym samym przeciwko obciążaniu właścicieli lokali - bez ich wyraźnej woli - odpowiedzialnością rzeczową za długi spółdzielni).

W skardze kasacyjnej wskazano na wątpliwości związane z istotą rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego, a przede wszystkim z pytaniem, czy orzeczenie to nie dokonuje ponownej oceny przesłanek wpisu hipoteki stwierdzonych przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 lutego 2014 r., II CSK 349/13. Zagadnienia sformułowane w skardze kasacyjnej wydają się oczywiście niezasadne z trzech zasadniczych powodów. Rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym są ostateczne i nie mogą być weryfikowane następnie w innym postępowaniu kasacyjnym (a do przeprowadzenia takiej weryfikacji zmierza w istocie skarga kasacyjna).

Postępowanie w sprawie II CSK 298/19 miało niezależny przedmiot od postępowania w sprawie II CSK 349/13, a tym samym bez wątpienia nie ma w tym zakresie zastosowania reguła ne bis in eadem. Związanie sądu powszechnego wykładnią dokonaną przez Sąd Najwyższy, o którym mowa w art. 39820 k.p.c., dotyczy wyłącznie konkretnego postępowania, w którym wniesiono skargę kasacyjną, nie zaś wszelkich przyszłych postępowań mających za przedmiot daną rzecz czy prawo. Z tych powodów nie można stwierdzić, by wniesiona skarga kasacyjna była w jakimkolwiek stopniu uzasadniona, a tym samym, by występowały na jej tle przesłanki przyjęcia do rozpoznania.

Odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona po terminie, tym samym brak podstaw do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.jw[aw]