II CSK 420/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 420/06

POSTANOWIENIE

Dnia 5 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa J. S.

przeciwko W. R.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł.

z dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt I ACa …/06,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia 7 czerwca

2006 r. powód – powołując się na podstawę określoną w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. –

wnosił o jego „zmianę” przez zasądzenie od pozwanego kwoty 54 144 zł

z ustawowymi odsetkami od dnia 19 maja 2004 r. oraz odsetek od kwoty 29 200 zł

od dnia 19 maja 2004 r., łącznie kwoty 83 344 zł z ustawowymi odsetkami od dnia

19 maja 2004 r. do dnia zapłaty. Wskazał na naruszenie przepisów: art. 556 § 2

w związku z art. 604 k.c. przez przyjęcie, że pozwany nie odpowiada za całość

szkody wyrażającą się kwotą zasądzoną od powoda wyrokiem Sądu Apelacyjnego

w K., art. 481 k.c. przez przyjęcie, że odsetki podlegają zasądzeniu od daty

wniesienia pozwu, a nie od daty wezwania do zapłaty, i art. 471 k.c. przez

zignorowanie postanowienia § 6 umowy, stanowiącego, że sprzedawca ponosi

odpowiedzialność i koszty w przypadku ujawnienia nielegalności pochodzenia

pojazdu.

Skarżący nadmienił, że jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji

na podstawie art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. wskazuje: „rażące naruszenie prawa przez

zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego gdyż zapadł z rażącym naruszeniem

przepisów prawa materialnego – art. 556 § 2 Kodeksu cywilnego w związku z art.

604 tego artykułu, rażąco krzywdzi powoda, rażąco i jest oczywiście bezzasadny,

nadto ze względu na rozbieżność orzecznictwa, która wyraziła się w rozstrzygnięciu

zaskarżonym wyrokiem i wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 9 lipca

2003 r. (Sygn. akt I A Ca 1654/02), które są rozbieżne co do istotnej zasady”.

Dokonując kontroli zachowania wymagań przewidzianych dla skargi

kasacyjnej w art. 3984 k.p.c., Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uszło uwagi Sądu Apelacyjnego, że przedstawiona Sądowi Najwyższemu

skarga kasacyjna ulegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji (art. 398 6 § 2

k.p.c.).

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna – obok oznaczenia

orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem zakresu zaskarżenia,

przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosku o uchylenie lub

uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia

i zmiany – powinna zawierać wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

i jego uzasadnienie.

Jak wyjaśnił już Sąd Najwyższy, wymaganie przewidziane w art. 398 4 § 1 pkt

3 k.p.c. łączy się ściśle z instytucją przedsądu, w ramach której Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy zachodzą okoliczności

wymienione w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. Z tej przyczyny uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno nawiązywać do przesłanek

wskazanych w powołanych przepisach (zob. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05,niepubl., z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05,

OSNC 2006, nr 4, poz. 75, oraz z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 15/05, niepubl.).

W

złożonej

skardze

kasacyjnej

powód

nawiązał

do

okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji, o których była mowa w art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c., uchylonym przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), która weszła w życie z dniem

6 lutego 2006 r. W niniejszej sprawie wyrok Sądu Apelacyjnego zapadł po dniu

6 lutego 2005 r., wobec czego skarga kasacyjna powinna czynić zadość

wymaganiom określonym w powołanej ustawie. Skarżący natomiast nie zgłosił

wymaganego treścią art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c. wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania ani nie sporządził odpowiadającego ustawowym wymaganiom

uzasadnienia tego wniosku. Stwierdzenie, że zaskarżony wyrok zapadł z rażącym

naruszeniem prawa materialnego oraz że zachodzi rozbieżność między jego treścią

a treścią wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 9 lipca 2003 r., I A Ca

1654/02, nie odpowiada żadnej z przesłanek opisanych w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4

k.p.c. Konstatacja ta nie jest bowiem równoznaczna z wykazaniem, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) albo że istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Samo powtórzenie przesłanek wskazanych w art. 398 9 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. nie jest

zresztą spełnieniem wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,

konieczne jest uzasadnienie twierdzenia, że przesłanki te w sprawie zachodzą

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00,

OSNC 2001, nr 3, poz. 52 oraz z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC

2002, nr 5, poz. 71).

Brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a także

brak odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia tego wniosku są –

jak wynika z art. 3986 § 2 k.p.c. – brakami nieusuwalnymi, powodującym odrzucenie

skargi kasacyjnej przez sąd drugiej instancji.

Skoro Sąd Apelacyjny nie odrzucił wniesionej skargi kasacyjnej, mimo że nie

spełniała ona wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., uczynił to Sąd

Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.

jz