Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II CSK 400/20 AI generated

II CSK 400/20 · Sąd Najwyższy

Case Number II CSK 400/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na oczywistą zasadność skargi. Z tego względu skarga ta nie zasługuje jednak na przyjęcie jej do rozpoznania.

Legislator headnote

AI generated

art. 3989 § 1 k.p.c; II CSK 400/20 · Sąd Najwyższy: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na oczywistą zasadność skargi. Z tego względu skarga ta nie zasługuje jednak na przyjęcie jej do rozpoznania.

Keywords

AI generated
proof of ownership standing against building permit locus standi of heir standing of neighbours failure to provide evidence proof of indigence

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c
AI generated
I CSK 3408/24
Postanowieniem z 13 listopada 2023 r.
I CSK 4443/22
I CSK 4443/22 POSTANOWIENIE 18 lipca 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Monika Koba na posiedzeniu niejawnym 18 lipca 2023 r.
I CSK 5630/22
Postanowieniem z 27 kwietnia 2022 r.
I CSK 2287/22
Wnioskodawcy S., M. i G. N. złożyli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w J. z 28 października 2021 r., którym oddalono ich apelację od postanowienia Sądu Rejonwego w J. z 1 lipca 2021 r., oddalającego wniosek o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Skarżący powołali się na przesłankę oczywistej zasadności skargi oraz przedstawili następujące zagadnienia prawne:1.Czy niewykonywanie uprawnień z tytułu swych udziałów we współwłasności przez współwłaściciela stanowi zewnętrzny przejaw odsunięcia nieposiadającego współwłaściciela od współposiadania przez posiadającego współwłaściciela zasiadującego udział? Czy nieuczestniczenie w zarządzie nieruchomością i w wykonywaniu uprawnień przysługujących w związku z udziałem w nieruchomości, powinno przemawiać za zasiedzeniem udziału niezarządzającego współwłaściciela przez współwłaściciela sprawującego taki zarząd, a nie przeciwko zasiedzeniu?2.W jaki sposób oraz za pomocą, jakich dowodów zasiadujący współwłaściciel zobowiązany jest udowodnić, że rozszerzył zakres swojego samoistnego posiadania ponad swój udział, uzewnętrznił tą zmianę wobec pozostałych współwłaścicieli i ją wyraźnie zamanifestował? Czy w powyższym zakresie wnioskodawców wiąże jakikolwiek zamknięty katalog dowodów, dzięki którym będą w stanie wykazać spełnienie szczególnych obowiązków dowodowych? Czy nakładanie na zasiadującego współwłaściciela szczególnych obowiązków dowodowych nie prowadzi do jego pokrzywdzenia względem współwłaściciela niewykonującego swojego prawa, bądź właściciela nieobecnego, który także nie wykonuje swojego prawa?3.Czy obecnie funkcja zasiedzenia, której celem jest dostosowanie stanu prawnego do układu stosunków faktycznych mających na celu stabilizację stosunków własnościowych, w tym także stosunków pomiędzy współwłaścicielami jest realizowana, mając na względzie aktualną restrykcyjną wykładnię Sądu Najwyższego w zakresie braku możliwości korzystania z domniemań zawartych wart. 339 k.c. jak również niewskazanie jakichkolwiek pozytywnych przesłanek niezbędnych do spełnienia szczególnych obowiązków dowodowych? Czy w odniesieniu do powyższego istnieje faktyczna możliwość zasiedzenia udziału we współwłasności przez jednego ze współwłaścicieli? Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).
I CSK 4890/22
Postanowieniem z 23 lutego 2022 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 400/20 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku W. R.‎przy uczestnictwie M. M., K. P., M. N., E. N., B. I., B. B., Z. M., I. R., R. R., D. R., T. R. s. J., A. D., K. R., P. R., S. B., M. Ś., J. R., C. G. i T. R. s. A.‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 7 października 2019 r., sygn. akt II Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestników C. G., M. M., K. P., M. N., E. N., K. R., P. R., T. R. s. A., S. B. i J. R. solidarnie kwotę 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na oczywistą zasadność skargi. Z tego względu skarga ta nie zasługuje jednak na przyjęcie jej do rozpoznania.

Po pierwsze, lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia ujawnia, jak złożony był stan faktyczny w tej sprawie i o ile nawet można polemizować z rozstrzygnięciem Sądu II instancji, o tyle nie doszło do naruszenia przez ten Sąd prawa w sposób oczywisty ani przez jego wykładnię, ani przez zastosowanie. Po drugie, podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty mające wykazać jej oczywistą zasadność dotyczą dokonanych przez Sądy meriti ustaleń faktycznych i przeprowadzonej przez nie oceny dowodów, co jednak a limine nie podlega badaniu w postępowaniu kasacyjnym.

W tej sprawie wpłynęła 1 odpowiedź na skargę z wnioskiem o zasądzenie kosztów złożona przez pełnomocnika reprezentującego 10 osób, przy czym załączył on 2 pełnomocnictwa (na jednym były podpisy 7 mocodawców, a na 2 podpisy 3 mocodawców) i dowód dwukrotnie wniesionej opłaty. W odpowiedzi na skargę sformułowano wniosek o zasądzenie kosztów dla każdego mocodawcy. Zasadne jest jednak zasądzenie kosztów tylko raz, solidarnie na rzecz wszystkich reprezentowanych, jak to zrobił Sąd II instancji. Należy bowiem stwierdzić, że jednokrotnie udzielono pomocy prawnej, czego dowodem jest złożenie odpowiedzi na skargę o tej samej treści.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.W tej sprawie wpłynęła jedna odpowiedź na skargę z wnioskiem o zasądzenie kosztów złożona przez pełnomocnika reprezentującego 10 osób, przy czym załączył on 2 pełnomocnictwa (na jednym były podpisy 7 mocodawców, a na 2 podpisy 3 mocodawców) i dowód dwukrotnie wniesionej opłaty.

W odpowiedzi na skargę sformułowano wniosek o zasądzenie kosztów dla każdego mocodawcy. Zasadne jest jednak zasądzenie kosztów tylko raz, solidarnie na rzecz wszystkich reprezentowanych, jak to zrobił Sąd II instancji. Należy bowiem stwierdzić, że jednokrotnie udzielono pomocy prawnej, czego dowodem jest złożenie odpowiedzi na skargę o tej samej treści.jw