II CSK 40/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 40/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa F. V.

przeciwko A. H.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 lipca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 lipca 2010 r.,

1.

2. odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej pkt I. 2.

oraz pkt II zaskarżonego wyroku, a w pozostałym

zakresie odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania

zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa

tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego

w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą

mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do

rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Pełnomocnik pozwanej A. H. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lipca 2010 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania

oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Szczegółowa analiza

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na

stwierdzenie, że powołana przesłanka została wykazana.

Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę

wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien wykazać, że popełnione

przy ferowaniu zaskarżonego wyroku uchybienia w zakresie stosowania prawa

miały kwalifikowany charakter i nie podlegały różnym ocenom, były więc

dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in.

postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3,

poz. 52, postanowienie SN z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001,

nr 10, poz.156). Takich okoliczności skarżąca nie wykazała.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

W zakresie, w którym zaskarżono wyrok Sąd Apelacyjnego w punkcie I.2

oraz II skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu z powodu braku interesu prawnego

do wniesienia środka zaskarżenia (art. 3986 § 3 k.p.c.).

Na wniosek powoda zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd

Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 108 § 1

k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c. w zw. z art. 398 21 w zw. z art. 391 § 1

k.p.c.