II CSK 40/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 40/07

POSTANOWIENIE

Dnia 8 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa "K." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, M.S.

i Z.S.

przeciwko Gminie D.

o ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 marca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 marca 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną oraz zasądza od strony pozwanej na

rzecz "K." Spółki z o. o., a także M. i Z.S. (solidarnie) po 1800

(tysiąc osiemset) zł z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 22 marca 2006 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w P.

W skardze kasacyjnej pozwana zarzuciła naruszenie prawa materialnego

– art. 109 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce

nieruchomościami w zw. z art. 66 ust. 2, art. 42 ust. 1, art. 46a i 47 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zw. z art. 6 i 7 k.p.a.

i wnosiła o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu ewentualnie o uchylenie wyroków

Sądów obu instancji i orzeczenie co do istoty przez oddalenie powództwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to

związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 3989 k.p.c., a jego

spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub,

że zachodzi nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. W uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną

argumentację

prawną

wskazującą

na

zaistnienie

powołanej

okoliczności

uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. uzasadnienie

uchwały Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r.,

III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92, postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71, z dnia

30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, z dnia 10 maja 2001 r.,

II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Obowiązek ten nie został spełniony.

Skarżąca, wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

wskazała, że "w sprawie występują istotne zagadnienia prawne wymagające,

wobec zaistniałych wątpliwości wykładni przepisów, pozwalającej na ustalenie

kryteriów uznania wskazanych w niniejszej skardze decyzji za decyzję

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i dokonania w tym zakresie

wykładni art. 66 ust. 2, art. 42 ust. 1, art. 46a i 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

o zagospodarowaniu przestrzennym".

Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego na tle art. 393 § 1 pkt

1 k.p.c. przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie kasacji ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na

sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych ocen. Konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne

występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które przepisy

wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają

związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności

występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienia z dnia 10 maja

2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r.,

III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Pogląd ten pozostaje aktualny po

wejściu w życie przepisów o skardze kasacyjnej.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 398 6 § 3

k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98 § 1

w zw. z art. 391 § 1 i art. 39319 k.p.c.