II CSK 390/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 390/18 POSTANOWIENIE Dnia 8 lutego 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa A. K.‎przeciwko P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lutego 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Zaskarżając wyrok częściowy Sądu Apelacyjnego z dnia 13 lutego 2018 r. strona pozwana zarzuciła naruszenie art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2015.1774 - dalej:

„u.g.n.”) w zw. z art. 157 ust. 3 i art. 156 ust. 1 tej ustawy oraz art. 278 § 1 k.p.c. i art. 380 k.p.c., a także naruszenie art. 278 § 1 i 3 k.p.c., art. 227 k.p.c. i art. 382 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona pozwana uzasadniła występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu: czy złożona do akt sprawy przez biegłego sądowego opinia, która została sporządzona przez niego wraz z pomocą innych osób, które nie zostały powołane do jej wykonania wspólnie z biegłym przez Sąd, może stanowić dowód z pisemnej opinii tego biegłego sądowego?Skarżąca wskazała też na przesłankę oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Podała, że ocena prawidłowości operatu szacunkowego sporządzonego w sprawie przez biegłego R. D. powinna zostać dokonana przez organizację zawodową na wniosek Sądu (art. 157 ust. 1 i 3 u.g.n.), co nie nastąpiło pomimo kierowanych przez skarżącą wobec opinii zarzutów. Pozwana zarzuciła również, że w postępowaniu „przerzucono na biegłego obowiązek dokonania części ustaleń faktycznych oraz dokonania wykładni prawa co do przyczyn spadku wartości nieruchomości i w konsekwencji bezkrytycznie oparto się na jego stanowisku w tym zakresie przy wydawaniu rozstrzygnięcia”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przez istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) należy rozumieć problem o charakterze prawnym nie zaś faktycznym albo wynikającym z wskazanych przez skarżącego uchybień Sądu, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter nowy i rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozstrzygnięcie stwarza realne i poważne trudności, którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, nie publ.).Skarżąca nie sprostała powyższym wymogom.

Przedstawione przez nią problematyka dotycząca sporządzenia opinii biegłego przez więcej niż jedną osobę pozostaje bez związku z rozpoznawaną sprawą. Brak jest przesłanek dla uznania, że wskazywana przez skarżącą opinia biegłego R. D. została sporządzona przy udziale innych osób. W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że powołanie się przez podmiot wnoszący skargę kasacyjną na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia, co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną (tak np.

Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, nie publ.; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, nie publ.; z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, nie publ.; z dnia 20 czerwca 2007 r. II CSK 184/07, nie publ.; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ.; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, nie publ.; z dnia z 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, nie publ.; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ.; z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, nie publ. i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.).Skarżąca nie wykazała tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

Ocena środka dowodowego w postaci opinii biegłego przysługuje wyłącznie sądowi. Zajęte w zaskarżonym wyroku stanowisko o braku podstaw do poddania opinii biegłego R. D. weryfikacji przez organizację zawodową, na podstawie dotyczącego operatów szacunkowych art. 157 u.g.n. mieści się w granicach należącej do sądu oceny tego środka dowodowego.Zauważyć również należy, że kwestia ta była już przedmiotem analizy Sądu Najwyższego, także w sprawach z udziałem tego samego pozwanego. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zastosowanie powołanych przez skarżącego przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami należy do wyłącznej kompetencji sądu rozpoznającego sprawę w ramach ustalenia stanu faktycznego i oceny dowodów (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2010 r., III CSK 153/10 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2017 r., II CSK 450/16).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2016.1668). jw