II CSK 385/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 385/09

POSTANOWIENIE

Dnia 20 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z wniosku A. K.

przy uczestnictwie K. C. i in. ,

o zniesienie współwłasności nieruchomości i dział spadku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania S. A.

oraz skargi kasacyjnej uczestników postępowania A. A.

i B. A.

od postanowienia Sądu Okręgowego w S.

z dnia 31 października 2008 r.,

odrzuca skargi kasacyjne.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 31 października 2008 r. oddalił

apelacje S. A. oraz B. i A. małżonków A. od postanowienia wstępnego Sądu

Rejonowego w S. z dnia 9 maja 2008 r. wydanego w sprawie z wniosku A. K. z

udziałem K. C. i innych o zniesienie współwłasności nieruchomości i dział spadku,

którym Sąd oddalił zarzuty uczestników postępowania B. A. i S. A. w przedmiocie

stwierdzenia nabycia przez nich prawa własności nieruchomości oznaczonych w

ewidencji numerami 86/1 i 13 przez zasiedzenie.

Od powyższego postanowienia skargi kasacyjne wnieśli S. A. oraz B. i A. A.

W obu skargach wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 50 000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 618 § 1 w postępowaniu o zniesienie współwłasności sąd

rozstrzyga także spory o prawo żądania zniesienia współwłasności i o prawo

własności, jak również wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania

rzeczy.

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem spory wynikające

z zarzutu któregokolwiek z właścicieli, że nabył on rzecz przez zasiedzenie należą

do sporów o własność w rozumieniu art. 618 § 1 k.p.c. (por. uchwała pełnego

składu Izby Cywilnej SN z dnia 15 grudnia 1969 r., III CZP 12/69, OSNCP 1970,

nr 3, poz. 39).

W postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2001 r., II CZ 13/01 (OSNC 2001, nr 12,

poz. 181), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że od postanowienia sądu drugiej instancji

wydanego w sprawie o zniesienie współwłasności, którego przedmiotem jest

rozstrzygnięcie sporu przewidzianego w art. 618 § 1 k.p.c., kasacja (obecnie skarga

kasacyjna) nie przysługuje, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż

kwota wymieniona w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. (obecnie sto pięćdziesiąt tysięcy

złotych).

Wobec powyższego skargi kasacyjne uczestników postępowania, w których

wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 50 000 zł należało ocenić jako

niedopuszczalne.

Z tego względu, na podstawie art. 3986 § 3, Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji.

jz