II CSK 344/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 344/12

POSTANOWIENIE

Dnia 28 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Anna Owczarek

w sprawie z wniosku H. E.

przy uczestnictwie M. P., B. B. i A. K.

o stwierdzenie nabycia praw do spadku po A. E.,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 listopada 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania M. P.

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 29 listopada 2011 r.,

1)

odrzuca

skargę

kasacyjną

od

postanowienia

Sądu

Rejonowego z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt I Ns 53/10;

2)

odrzuca

skargę

kasacyjną

od

postanowienia

Sądu

Okręgowego z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt III Ca

1039/11.

Uzasadnienie

W związku ze skargą kasacyjną uczestniczki postępowania M. P.

od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 29 listopada 2011 r. oddalającego jej

apelację oraz od postanowienia Sądu Rejonowego, stwierdzającego nabycie

spadku po A. E. przez żonę H. E. na podstawie testamentu ustnego, Sąd

Najwyższy zważył:

Zgodnie z przepisem art. 3989 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c.

w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie poprzez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych

funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na wskazanych wyżej przesłankach Sąd Najwyższy

może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do

rozpoznania. Nie stanowi wystarczającej podstawy fakt, że rozstrzygnięcie oparte

zostało na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa.

Pełnomocnik uczestniczki postępowania M. P. wniósł pismo zatytułowane

„Kasacja” i powołał w uzasadnieniu jako podstawę uzasadniającą jej rozpoznanie

art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c., uchylony ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz. U. z 2005 r.

Nr 13, poz. 98), która weszła w życie w dniu 6 lutego 2005 r. Jako przedmiot

zaskarżenia wskazał orzeczenia sądów obu instancji „w części dotyczącej

stwierdzenia, że spadek nabyła wnioskodawczyni w całości na podstawie

testamentu szczególnego oraz w całości dotyczącej oddalenia apelacji”, co narusza

przepis art. 5191 § 1 k.p.c., zgodnie z którym skarga kasacyjna jest dopuszczalna

jedynie od prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy wydanego przez sąd

drugiej instancji. Skarga kasacyjna nie zawiera oznaczenia podstawy kasacyjnej

oraz jako samodzielnego konstrukcyjnego elementu skargi jej przytoczenia i

uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art.

13 § 2 k.p.c.), należycie sprecyzowanego wniosku o uchylenie ze wskazaniem

zakresu żądanego uchylenia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). W

skardze nie zamieszczono wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przez Sąd

Najwyższy wraz odpowiednim uzasadnieniem (art. 398 4 § 2 k.p.c., art. 3989 § 1

k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Pełnomocnik wezwany w oparciu o art. 3986 § 1 w

zw. z art. 13 § 2 k.p.c. do usunięcia tego ostatniego braku w piśmie z dnia 2 maja

2012 r. stwierdził, że „wnosi o przyjęcie skargi do rozpoznania (…) z przyczyn

wskazanych w tejże skardze zawartych w petitum skargi kasacyjnej wiersz od 17

do 26 od góry na stronie pierwszej oraz wiersz od 20 do 3 od dołu na stronie

drugiej, to jest z powodu rażącego naruszenia przez oba sądy wskazanych w

skardze przepisów k.p.c.”. W oczywisty sposób oznacza to, że wskazana wada nie

została w zakreślonym terminie właściwie usunięta. Nie czyni bowiem zadość

ustawowemu wymogowi uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wybiórcze odwołanie się do fragmentów jej części wstępnej

i uzasadnienia dotyczącego podstaw kasacyjnych.

Skarga

kasacyjna

jest

nadzwyczajnym,

sformalizowanym

środkiem

zaskarżenia. W części dotyczącej orzeczenia Sądu pierwszej instancji skarga

kasacyjna złożona przez uczestniczkę postępowania jako niedopuszczalna podlega

odrzuceniu wprost. W części dotyczącej orzeczenia Sądu Okręgowego skarga

kasacyjna - wobec niespełnienia wymogów konstrukcyjnych zawartych w art. 3984

§ 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., oznaczających istnienie wad nieusuwalnych,

oraz nieusunięcia braku z art. 3984 § 2 k.p.c., art. 3989 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2

k.p.c. w zakreślonym terminie – również podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w postanowieniu.