II CSK 334/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 334/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa Miasta P.

przeciwko Robertowi Ż.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 listopada 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 marca 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 1800

(jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego

w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą

mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do

rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Pełnomocnik pozwanego Roberta Ż. w skardze kasacyjnej wniesionej od

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 marca 2010 r. wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. W

ocenie Sądu Najwyższego powołane przesłanki nie zostały wykazane.

Zgodnie z ugruntowanym w nauce prawa i orzecznictwie Sądu Najwyższego

poglądem, zagadnienie prawne uzasadnia przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, tylko wtedy, gdy jest zagadnieniem nowym, jeszcze nierozpoznanym,

a jego rozstrzygnięcie przyczyniłoby się jednocześnie do rozstrzygnięcia sprawy

oraz rozwoju praktyki sądowej. Przedstawiony przez skarżącego problem nie jest

nowy. Zagadnieniem obowiązku zapłaty kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej

waloryzacji na tle przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce

nieruchomościami (dalej: „u.g.n.”) znowelizowanej ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r.

o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych

ustaw (Dz.U. z 2007 r. Nr 173, poz. 1218) Sąd Najwyższy zajmował się w uchwale

z dnia 24 lutego 2010 r., III CZP 131/09 (OSNC 2010, nr 9, poz. 118). W jej

uzasadnieniu wyjaśnił, że wynikający z art. 68 ust. 2 u.g.n., a w odniesieniu do osób

bliskich z art. 68 ust. 2 w zw. z ust. 2b u.g.n., obowiązek zapłaty zwaloryzowanej

równowartości bonifikaty stanowi treść zobowiązania wynikającego z ustawy,

odrębnego od stosunku prawnego nawiązanego umową sprzedaży nieruchomości.

Innymi słowy, po spełnieniu się przesłanek określonych w art. 68 ust. 2 w zw. z ust.

2b u.g.n. powstaje z mocy prawa po stronie osoby bliskiej obowiązek zwrotu kwoty

równej zwaloryzowanej bonifikacie. Obowiązek ten nie przechodzi z pierwotnego

nabywcy na osobę bliską, lecz na podstawie ustawy powstaje z chwilą dalszego

rozporządzenia nieruchomością. Pogląd ten został zaakceptowany w wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 14 lipca 2010 r., V CSK 15/10 (niepubl.).

Skarżący nie wykazał także, że zachodzi potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących

poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, a także oczywistej zasadności skargi. Odwołanie się do

przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania, że określony

przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni,

bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów,

które należy przytoczyć (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.). Zaś powołanie się na przesłankę

opisaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wskazania na niewątpliwą, widoczną

na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność wyroku

z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi

sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi

w demokratycznym państwie prawa (por. m. in. postanowienia SN z dnia 8 marca

2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100). W skardze brak w tym zakresie

wywodów.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Na

wniosek powoda

zawarty

w odpowiedzi na

skargę

kasacyjną

Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98

§ 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

db