II CSK 298/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 298/07

POSTANOWIENIE

Dnia 8 sierpnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej T.

przeciwko Państwowemu Przedsiębiorstwu Użyteczności Publicznej

"P." w

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 sierpnia 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 8 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Powódka – Gmina Miejska T. wezwana do usunięcie braków skargi

kasacyjnej przez dołączenie dwóch jej odpisów, braków nie usunęła w terminie

i wniosła o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Sąd Okręgowy w K.,

postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2007 r., uwzględnił wniosek i przywrócił termin.

W ocenie Sądu Najwyższego uczynił to niezasadnie.

Wezwanie

do

usunięcia

braków

prawidłowo

wysłane

zostało

do pełnomocnika powódki – radcy prawnego J.M. (art. 136 § 3 k.p.c.). W sytuacji,

gdy nie wskazał on adresu dla doręczeń, wezwanie skierowane zostało na adres

siedziby powódki, jako adres miejsca pracy pełnomocnika w rozumieniu art. 138 § 2

k.p.c. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie w dniu 14 marca

2007 r. odebrała R.R. – Inspektor w Biurze Obsługi Klienta powódki (k. 469).

Stosownie do art. 138 § 2 k.c. doręczenie to było skuteczne, jako dokonane do rąk

osoby upoważnionej do odbioru pism skierowanych na adres powódki. Błędne jest

przekonanie powódki, że R.R. nie była osobą uprawnioną do odbioru pism

przeznaczonych dla pełnomocnika procesowego powódki. Stanowisko powódki, że

skuteczność doręczenia wezwania temu pełnomocnikowi miałaby być uzależniona

od posiadania przez R.R. także upoważnienia do odbioru pism przeznaczonych dla

pełnomocnika, nie znajduje żadnego uzasadnienia, a przede wszystkim sprzeczne

jest z treścią przepisu art. 138 § 2 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 11 lutego 2000 r., III CKN 1217/99, LEX nr 51570). Oceny skuteczności

doręczenia nie zmienia okoliczność, że – gdyby była prawdziwa – wezwanie, co

wynika ze zmienionych twierdzeń powódki, w rzeczywistości odebrała w dniu 14

marca 2007 r. A.K. – Podinspektor d.s obsługi w Biurze Obsługi Klienta powódki,

gdyż i ona była osobą upoważnioną do odbioru pism skierowanych na adres

powódki.

Powódka nie wykazała żadnych przekonujących okoliczności, z których

mogłoby wynikać, że wezwanie do usunięcia braków zostało bez winy osoby, która

je otrzymała, przekazane pełnomocnikowi powódki w czasie uniemożliwiającym mu

na wykonanie wezwania w terminie w nim zakreślonym. Winę tej osoby należy zaś

traktować jak zawinienie samej strony, wobec czego nie było podstaw

do przywrócenia terminu uchybionego przez powódkę (art. 168 § 1 k.p.c.).

Skoro braki skargi kasacyjnej, wniesionej przez powódkę, nie zostały

usunięte w terminie, skarga, której nie odrzucił sąd drugiej instancji, podlega

odrzuceniu przez Sąd Najwyższy (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).