II CSK 278/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 278/07

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa Gminy P.

przeciwko JK

o zapłatę

oraz z powództwa wzajemnego JK

przeciwko Gminie P.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 lipca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanej (powódki wzajemnej)

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 września 2006 r. Sąd Apelacyjny oddalił

apelację pozwanej-powódki wzajemnej J. K. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z

dnia 3 stycznia 2006 r., którym tenże Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki

Gminy P. kwotę 48 388 zł z ustawowymi odsetkami tytułem czynszu dzierżawy oraz

koszty procesu, zaś powództwo wzajemne o zwrot nakładów w kwocie 100 537 zł

oddalił, zasądzając od powódki wzajemnej na rzecz pozwanej wzajemnej zwrot

kosztów procesu.

Skargę kasacyjną, skierowaną przeciwko wyrokowi w części obejmującej

rozpoznanie powództwa wzajemnego, pozwana-powódka wzajemna oparła na

podstawie naruszenia przepisów postępowania, a to art. 233 § 1 k.p.c. na skutek

przekroczenia przez Sąd drugiej instancji granic swobodnej oceny dowodów, art.

328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez niewskazanie podstawy faktycznej

rozstrzygnięcia, a nadto na podstawie naruszenia prawa materialnego, poprzez

niewłaściwe zastosowanie art. 705 i art. 706 k.c. do błędnie ustalonego, na skutek

naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., stanu faktycznego w sprawie.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca

podniosła, iż w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie wypełnia ustawowych przesłanek konstrukcyjnych,

zawartych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. i podlega odrzuceniu.

Wstępnie należy zauważyć, iż wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania

powinien

być,

zgodnie

z

ustalonym

orzecznictwem

Sądu

Najwyższego,

wyodrębnioną redakcyjnie częścią skargi kasacyjnej. Zgodnie z obecnym

brzmieniem przepisów o skardze kasacyjnej, stronę skarżącą obowiązuje zarówno

wymaganie przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, jak i jego

uzasadnienie; oba te wymagania muszą być spełnione łącznie. Nie spełnia zatem

wymagania z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga, w której skarżący co prawda

powołuje się na okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania i je

przytacza, ale ich nie uzasadnia.

Jak twierdzi skarżąca, istotne zagadnienie prawne sprowadza się, zdaniem

strony skarżącej, do wyjaśnienia, czy po zakończeniu umowy dzierżawy, nawet na

skutek wypowiedzenia jej bez zachowania okresu wypowiedzenia, w sytuacji, gdy

zarówno przepis prawa, jak i postanowienie umowy nakładają na dzierżawcę

obowiązek odpowiedniego zagospodarowania przedmiotu dzierżawy, jest on z tego

obowiązku zwolniony wówczas, gdy zwolnienie z tego obowiązku nie nastąpiło na

podstawie umowy stron, jak tego wymaga art. 705 k.c., lecz na podstawie

jednostronnego oświadczenia właściciela gruntu w sytuacji, gdy właściciel gruntu

nie dokonał faktycznego jego odebrania od byłego dzierżawcy. Natomiast potrzeba

wykładni została uzasadniona potrzebą wyjaśnienia, czy w sytuacji opisanej wyżej

dzierżawca pozostawia nakłady na gruncie zgodnie ze swoim obowiązkiem, czy też

wbrew temu obowiązkowi i czy w związku z tym może żądać ich zwrotu.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania (redakcyjnie ujęte łącznie

z

uzasadnieniem

podstaw

kasacyjnych

w

jednej

części,

zatytułowanej

„Uzasadnienie”) brzmi niemal dokładnie tak samo. Co więcej, skarżąca powołuje

się – tak w związku z istotnym zagadnieniem prawnym, jak i w kontekście wykładni

przepisów art. 705 i 706 k.c. – wyłącznie na okoliczności faktyczne tej konkretnej

sprawy.

Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99 (OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147) podstawowym celem postępowania

kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości

wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa

pozytywnego. Jest zatem oczywiste, że „istotne zagadnienie prawne” nie może

sprowadzać się do jednostkowego problemu występującego w danej sprawie, lecz

wymaga, aby wypowiedź Sądu Najwyższego obejmowała zasadniczą wykładnię

przepisów ustawy, wskazującą na możliwe rozbieżności w ocenie prawnej

(postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11;

postanowienie SN z dnia 10 września 2005 r., II CSK 98/05, niepubl.). W tym też

kierunku musi podążać uzasadnienie wniosku, które musi być oparte na

argumentach jurydycznych i nie może sprowadzać się do powtórzenia tych samych

sformułowań, które stanowią samo wywiedzione przez skarżącego „istotne

zagadnienie prawne” czy też właściwą, zdaniem skarżącego, „wykładnię przepisów

prawa budzących poważne wątpliwości”. Takie sformułowanie uzasadnienia

w istocie nie stanowi wyjaśnienia stanowiska skarżącego, a jedynie powtórzenie

tego samego, co ma być „uzasadnione”.

Na marginesie trzeba jeszcze podkreślić, iż zarówno zarzut naruszenia art.

233 § 1 k.p.c., jak i art. 705 i 706 k.c. zostały sformułowane w sposób sprzeczny

z art. 3983 § 3 k.p.c., stanowią bowiem polemikę skarżącej z ustaleniami podstawy

faktycznej rozstrzygnięcia, co jest w ramach skargi kasacyjnej niedopuszczalne.

Nie może stanowić zarzutu kasacyjnego naruszenia prawa materialnego spekulacja

skarżącego co do tego, z jakim skutkiem sąd meriti powinien zastosować przepisy

prawa materialnego, gdyby stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo.

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3 w zw.

z § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.