II CSK 263/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 263/12

POSTANOWIENIE

Dnia 17 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z wniosku J. J.

przy uczestnictwie Z. J. i Miasta Ł.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 października 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania Z. J.

od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 20 lipca 2011 r.,

1) odrzuca skargę kasacyjną;

2) zasądza od Z. J. na rzecz J. J. kwotę 900 zł (dziewięćset),

która podlega podwyższeniu o podatek od towarów i usług

(VAT) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu sprawy na

skutek apelacji wnioskodawcy, zmienił postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 26

sierpnia 2010 r. poprzez wyłączenie z majątku wspólnego kwoty 4500 zł, o którą

obniżona została jego łączna wartość oraz zasądzenie od uczestniczki Z. J. na

rzecz wnioskodawcy J. J. kwoty 103650 zł, płatnej do dnia 30 kwietnia 2012 r.

z ustawowymi odsetkami w przypadku uchybienia terminu płatności tytułem

wyrównania wartości udziałów w majątku wspólnym.

Uczestniczka postępowania w skardze kasacyjnej zaskarżyła postanowienie

Sądu drugiej instancji częściowo, w odniesieniu do zasądzenia od niej na rzecz

wnioskodawcy kwoty 103650 zł oraz kwoty 2214 zł tytułem kosztów postępowania

odwoławczego. Wartość przedmiotu zaskarżenia określiła na kwotę 226500 zł,

wyjaśniając w piśmie z dnia 22 listopada 2011 r., że stanowi ona wartość nakładów

poczynionych przez nią na majątek wspólny, których rozliczenia domagała się

w toku postępowania. Środki na nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do

lokalu mieszkalnego w wysokości 84500 zł pochodziły z jej majątku odrębnego.

Wartość tego prawa określona została na podstawie opinii biegłego na kwotę

226500 zł, a zatem taką też wartość posiada jej nakład, skoro obejmował pełną

cenę nabycia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej

między małżonkami dopuszczalność skargi kasacyjnej jest uzależniona od wartości

przedmiotu zaskarżenia, stosownie do art. 519 1 § 2 k.p.c. Jeżeli zatem wartość

ta jest niższa niż 150000 zł, to skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.

W orzecznictwie ugruntowany został pogląd, podzielany w rozpoznawanej sprawie,

że zaskarżenie postanowienia orzekającego co do istoty sprawy

o podziale

majątku wspólnego, tak jak i innych spraw działowych, w zasadzie nie obejmuje

całego majątku podlegającego podziałowi, a dotyczy konkretnego interesu

skarżącego, wyznaczanego wartością rzeczy lub praw, których objęcie lub

nieobjęcie podziałem jest przedmiotem zaskarżenia. Wartością przedmiotu

zaskarżenia jest zatem wartość tego interesu skarżącego. Z reguły wartość ta nie

jest wyższa od udziału skarżącego w dzielonym majątku, a wyjątkowo mogłaby być

wyższa, gdy podważana jest zasada podziału albo rozstrzygnięcie dotyczące

roszczeń dochodzonych z tytułu posiadania rzeczy wspólnej, zwrotu pożytków albo

rozliczenia nakładów (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 maja

2001 r., IV CZ 20/01, niepubl.; z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC

z 2004 r. nr 4, poz. 60, z dnia18 maja 2006 r., IV CZ 34/06; z dnia 1 czerwca

2011 r., II CZ 27/11, niepubl.). W razie częściowego zaskarżenia postanowienia

orzekającego o podziale majątku wartość przedmiotu zaskarżenia wyznaczana jest

przez zakres, w jakim skarżący kwestionuje to postanowienie (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2007 r., IV CSK 120/07; z dnia 24 lipca 2008 r.,

IV CZ 53/08, niepublikowane). Wskazana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu

zaskarżenia nie jest wiążąca i może być poddana weryfikacji na podstawie akt

sprawy, z pominięciem zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c. (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01; z dnia 18 maja 2006 r.,

IV CZ 34/06; z dnia 26 maja 2011 r., II CSK 672/10, niepublikowane).

W rozpoznawanej

sprawie

uczestniczka

postępowania

nie

zaskarżyła

postanowienia Sądu pierwszej instancji, a postanowienie Sądu Okręgowego

kwestionuje

częściowo.

Wskazanie

przez

skarżącą

wartości

przedmiotu

zaskarżenia jest nieprawidłowe, nie uwzględnia powołanych reguł określania tej

wartości. Interes uczestniczki w zaskarżeniu postanowienia Sądu drugiej instancji

dotyczyć może jedynie uszczuplenia jego interesu spowodowanego zmianą

postanowienia Sądu pierwszej instancji, którą określiła ona przez wskazanie

zakresu zaskarżenia.

Nie jest możliwe przyjęcie, że powinna nią być wartość

własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu, które przydzielone zostało

uczestniczce. W istocie skarżąca kwestionuje nałożenie na nią obowiązku zapłaty

na rzecz wnioskodawcy kwoty objętej punktem I c zaskarżonego postanowienia,

utrzymując że prawo do lokalu mieszkalnego nie powinno być związane z dopłatą,

wobec poczynionych przez nią nakładów na jego nabycie. Oznacza to, że wartością

przedmiotu zaskarżenia jest kwota 103650 zł, a wobec tego, że jest niższa

od kwoty określonej w art. 5191 § 2 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną

na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3986 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c. Orzeczenie

o kosztach postępowania kasacyjnego oparte zostało na podstawie art. 520 § 3

w związku z art. 39821 i 13 § 2 k.p.c. oraz § 6 pkt 10 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2

i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163,

poz. 1348 ze zm.).

jw