Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II CSK 231/15 AI generated

II CSK 231/15 · Sąd Najwyższy

Case Number II CSK 231/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

W skardze kasacyjnej pozwanej nie zostało w sposób przekonywający uzasadnione wystąpienie przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżąca sformułowała na s. 3 dwa bardzo obszerne pytania, ale nie przedstawiła żadnych argumentów prawnych mających przekonać, że wskazane kwestie - będące przedmiotem licznych wcześniejszych wypowiedzi Sądu Najwyższego - mogą być uznane za zagadnienia „istotne" w rozumieniu tego przepisu.Powołanie się na s. 3 i 4 na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), poprzestające na odwołaniu się do pominięcia oceny zarzutu naruszenia art. 5 k.c. oraz jego niezastosowania i niezawierające jakichkolwiek argumentów na rzecz twierdzenia o „oczywistej” (a więc ewidentnej, nie budzącej żadnych wątpliwości, widocznej bez potrzeby bliższej analizy) zasadności skargi, w ogóle nie odpowiada wymaganiu, o którym mowa w art. 3984 § 2 k.p.c., a więc nie może stanowić podstawy przyjęcia skargi rozpoznania.Stosowanie art. 5 k.c. może następować jedynie w sytuacjach wyjątkowych, gdy uwzględnienie powództwa prowadziłoby do sytuacji nieakceptowanej ze względów aksjologicznych i celowościowych.

Legislator headnote

AI generated

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c, art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c, art. 5 k.c, art. 3984 § 2 k.p.c, art. 3989 § 2 k.p.c, art. 102 k.p.c; II CSK 231/15 · Sąd Najwyższy: Subsumpcja art. 5 k.c. nie może być wymierzona przeciwko treści prawa postrzeganego przez stronę pozwaną jako niesprawiedliwe, lecz musi być ona następstwem takiego wykonania prawa podmiotowego przez stronę powodową, które godzi w fundamentalne wartości, których urzeczywistnieniu ma służyć prawo (wyrok SN z dnia 24 stycznia 2013 r., II CSK 286/12, nie publ.). Z omówionych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.

Keywords

AI generated
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c art. 5 k.c art. 3984 § 2 k.p.c art. 3989 § 2 k.p.c art. 102 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
W skardze kasacyjnej pozwanej nie zostało w sposób przekonywający uzasadnione wystąpienie przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
3 i 4 na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), poprzestające na odwołaniu się do pominięcia oceny zarzutu naruszenia art.
art. 5 k.c
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), poprzestające na odwołaniu się do pominięcia oceny zarzutu naruszenia art. 5 k.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
art. 3989 § 2 k.p.c
Z omówionych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 102 k.p.c
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
I ACa 518/14
akt I ACa 518/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie obciąża pozwanej kosztami postępowania kasacyjnego.
II CSK 286/12
art. 68 ust. 2 u.g.n w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 1999 r. tj. w dniu nabycia lokalu przez pozwaną, jak i w brzmieniu obowiązującym w dniu 2 marca 2000 r., tj. w dniu zbycia lokalu, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd, iż: - Gmina jest uprawniona do dochodzenia zwrotu kwoty równej wysokości udzielonej bonifikaty, pomimo fakultatywnego jedynie charakteru uprawnienia Gminy do żądania zwrotu bonifikaty oraz braku wskazania przez nią przy zawieraniu umowy na wolę skorzystania z tego uprawnienia, - żądanie zwrotu dotyczy nie tylko bonifikaty przewidzianej w art. 68 ust. 1 u.g.n, ale również ulgi, przyznawanej na podstawie odrębnych przepisów tj. w niniejszej sprawie - na podstawie przepisu § 5 ust. 3 uchwały Nr XLI/522/97 Rady Miasta S. z dnia 29 grudnia 1997 r. w sprawie prywatyzacji komunalnych lokali mieszkalnych, użytkowych, garaży i budynków, 2) art. 68 ust. 2 u.g.n w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 1999 r. tj. w dniu nabycia lokalu przez pozwaną, jak i w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 2 marca 2000 r., tj. w dniu zbycia lokalu w zw. z art. 18 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 9 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz przepisem art. 30 ust. 1 i 30 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dopuszczalne jest wystąpienie przez Gminę z żądaniem zwrotu udzielonej uprzednio bonifikaty w sytuacji braku przepisów prawa miejscowego, tj. braku stosownej uchwały organu stanowiącego Gminy, 3) art. 60 k.c. w zw. z art. 2 i 8 ust. 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, polegające na tym, że Sąd zasądził od pozwanej zwrot kwoty równej wartości udzielonej bonifikaty, bez uprzedniego ustalenia, czy zwrot ten był objęty zgodnym zamiarem stron w momencie zawierania umowy, 4) art. 5 k.c. poprzez jego niezastosowanie, pomimo zaistnienia do tego przesłanek tj. zasad współżycia społecznego przemawiających za niezasądzaniem od pozwanej, na rzecz Gminy kwoty równej wartości udzielonej bonifikaty.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 231/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa Gminy Miasto Szczecin‎przeciwko A. O.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie‎z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt I ACa 518/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie obciąża pozwanej kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej pozwanej nie zostało w sposób przekonywający uzasadnione wystąpienie przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżąca sformułowała na s. 3 dwa bardzo obszerne pytania, ale nie przedstawiła żadnych argumentów prawnych mających przekonać, że wskazane kwestie - będące przedmiotem licznych wcześniejszych wypowiedzi Sądu Najwyższego - mogą być uznane za zagadnienia „istotne" w rozumieniu tego przepisu.Powołanie się na s. 3 i 4 na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), poprzestające na odwołaniu się do pominięcia oceny zarzutu naruszenia art. 5 k.c. oraz jego niezastosowania i niezawierające jakichkolwiek argumentów na rzecz twierdzenia o „oczywistej” (a więc ewidentnej, nie budzącej żadnych wątpliwości, widocznej bez potrzeby bliższej analizy) zasadności skargi, w ogóle nie odpowiada wymaganiu, o którym mowa w art. 3984 § 2 k.p.c., a więc nie może stanowić podstawy przyjęcia skargi rozpoznania.Stosowanie art. 5 k.c. może następować jedynie w sytuacjach wyjątkowych, gdy uwzględnienie powództwa prowadziłoby do sytuacji nieakceptowanej ze względów aksjologicznych i celowościowych.

Subsumpcja art. 5 k.c. nie może być wymierzona przeciwko treści prawa postrzeganego przez stronę pozwaną jako niesprawiedliwe, lecz musi być ona następstwem takiego wykonania prawa podmiotowego przez stronę powodową, które godzi w fundamentalne wartości, których urzeczywistnieniu ma służyć prawo (wyrok SN z dnia 24 stycznia 2013 r., II CSK 286/12, nie publ.). Z omówionych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.