II CSK 227/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 227/09

POSTANOWIENIE

Dnia 5 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa K.D.

przeciwko "A." - Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 sierpnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt [...],

1) odrzuca skargę kasacyjną,

2) oddala wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów

pomocy prawnej udzielonej z urzędu,

3) zasądza od powoda na rzecz pozwanego 1800 (jeden

tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego, dalej idący wniosek oddala.

Uzasadnienie

W związku ze skargą kasacyjną powoda K.D. od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 października 2008 r. należy podnieść, co następuje:

Jak wynika z art. 3981 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna może być wniesiona od

prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu lub

umorzenia postępowania, wydanego przez sąd drugiej instancji. Oznacza to, że

podstawą skargi kasacyjnej może być dokonane przez sąd drugiej instancji

naruszenie prawa materialnego lub procesowego. Skarżący nie podnosił żadnych

zarzutów naruszenia prawa przez Sąd Apelacyjny. Podstawą skargi kasacyjnej był

bowiem zarzut naruszenia art. 46 § 1 w związku z art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.)

przez rozpoznanie sprawy przez sędziego Sądu Rejonowego, delegowanego do

orzekania w Sądzie Okręgowym, w sytuacji, w której w aktach sprawy nie było

oryginalnego odpisu delegacji lub kopii delegacji ze stwierdzeniem jej zgodności

z oryginałem, a znajdowała się w aktach wyłącznie kserokopia tego dokumentu

bez żadnego poświadczenia, co spowodowało nieważność postępowania. Drugim

zarzutem był zarzut naruszenia art. 244 § 1 k.p.c. przez przyznanie waloru

dokumentu niepoświadczonej kopii delegacji sędziego. Zarzuty te, nie dość, że

oparte na nieporozumieniu, dotyczą wyłącznie postępowania przed sądem

pierwszej instancji. Zarzut uchybień procesowych popełnionych przez Sąd

pierwszej instancji tymczasem uchyla się spod ocen Sądu Najwyższego

w postępowaniu kasacyjnym, a uchybienia te powinny być podnoszone w apelacji

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 350/07,

niepubl.).

W świetle powyższego należy zatem uznać, że nie jest dopuszczalna skarga

kasacyjna oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa procesowego przez

sąd pierwszej instancji. Skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Niezależnie od tego Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że dopuszczalne jest

delegowanie sędziego sądu niższej instancji do orzekania w sądzie wyższego

rzędu. Orzekanie przez sędziego w innym sądzie niż wyznaczonym w akcie

powołania na stanowisko sędziowskie możliwe jest w razie delegowania sędziego

w trybie określonym w przepisach ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Delegowanie

to

przybiera

postać

dokumentu,

który pozostaje

w aktach

personalnych sędziego. Kopie tego dokumentu powinny znajdować się w aktach

spraw, w których orzeka sędzia delegowany, dla wykazania jego uprawnień do

orzekania w innym sądzie. W żadnym jednak wypadku te kopie, zwykle kserokopie,

nie stanowią dowodu w sprawie, bowiem nie służą wykazaniu okoliczności

faktycznych podnoszonych przez strony w postępowaniu. Rygory dotyczące

poświadczania kopii dokumentów dotyczą zaś tylko takich dokumentów, które

stanowią dowód w sprawie.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 6 § 3

k.p.c. Wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej został

odrzucony. Wniesienie skargi kasacyjnej, podlegającej odrzuceniu, nie jest bowiem

udzieleniem pomocy prawnej, której kosztami należy obciążać Skarb Państwa.