II CSK 221/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 221/07

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z wniosku W. W. i G. W.

przy uczestnictwie H. G. i T. G.

o zniesienie współwłasności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 czerwca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w S.

z dnia 12 grudnia 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Skarga

kasacyjna,

którą

wniósł

zawodowy

pełnomocnik,

pomijając

okoliczność, że oparta została między innymi na niedopuszczalnym zarzucie (art.

3983 § 3 k.p.c.) dotyczącym oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.), nie spełnia

istotnego wymagania procesowego, przewidzianego w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.

Brak w niej bowiem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienie. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej zawarł w jej treści stwierdzenie,

że: „wnoszę o przyjęcie niniejszej skargi do rozpoznania w celu sanacji błędnych

orzeczeń rozstrzygających o prawie własności uczestników, użytkowanych przez

nich częściach budynku i możliwości zasiedzenia” to jednak jest to tylko pozór

wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Warunek zawarcia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienie jest spełniony tylko wówczas, gdy skarżący wskaże na występowanie

w sprawie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, a zatem określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c. Niezamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku

wypełnionego wskazana treścią oraz brak jego uzasadnienia stanowi istotną wadę,

której nie można usunąć w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych,

i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna. Stanowisko

takie prezentowane zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie Sądu Najwyższego w odniesieniu do istotnego elementu kasacji, jakim był wymóg przedstawienia

okoliczności uzasadniających jej przyjęcie do rozpoznania – zachowało aktualność

na gruncie przepisów dotyczących skargi kasacyjnej. Spełnienie obowiązku

wynikającego z art. 3983 § 1 pkt 3 k.p.c. nie może polegać na odwołaniu się przez

skarżącego do niekorzystnego w skutkach dla strony skarżącej rozstrzygnięcia

zawartego w kwestionowanym orzeczeniu i żądaniu jego „sanowania”.

Stwierdzając zatem niedopuszczalność skargi kasacyjnej należało orzec, jak

w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).

kg