II CSK 221/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 221/06

POSTANOWIENIE

Dnia 14 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

w sprawie z wniosku K. G.

przy uczestnictwie "G. Bank" Spółki Akcyjnej

oraz "B." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

o założenie księgi wieczystej i wpisanie do tej księgi wieczystej hipoteki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 listopada 2006 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w Z.

z dnia 29 grudnia 2005 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w Z. postanowieniem z dnia 29 grudnia 2005 r. oddalił

apelację wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 12

października 2005 r., którym ten Sąd oddalił wniosek o założenie księgi wieczystej

dla bliżej opisanego lokalu oraz o wpisanie do tej księgi hipoteki kaucyjnej. U

podłoża tego rozstrzygnięcia legł pogląd, że konieczną przesłanką uzyskania przez

lokal statusu odrębnej nieruchomości w sensie prawnorzeczowym jest to, aby

została założona dla niego księga wieczysta, a osoba właściciela została ujawniona

w jej dziale drugim. Lokal opisany postanowieniem sądu o przysądzeniu własności

jest natomiast częścią składową nieruchomości budynkowej objętej księgą

wieczystą Kw. nr […], gdyż nie został wyodrębniony w trybie bezwzględnie

obowiązujących przepisów ustawy o własności lokali (art. 7 – 11).

Skarga kasacyjna wnioskodawczyni - oparta na obu podstawach z art.

3983 § 1 k.p.c. – zawiera zarzut naruszenia art. 378, 382, 6268, 6269 k.p.c. oraz

art. 7 ust. 1, 2, a także art. 8 ust. 1, 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności

lokali i zmierza do uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania poglądu

Sądu Okręgowego, który

własności

lokalu

w

wyklucza dopuszczalność ustanowienia odrębnej

wyniku

wydanego

w

postępowaniu

egzekucyjnym

postanowienia sądu o przysądzeniu własności.

Sposoby ustanowienia odrębnej własności lokali, zarówno mieszkalnych, jak

i o innym przeznaczeniu, określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności

lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388 ze zm.). Ustanowienie odrębnej własności lokalu

w rozumieniu tej ustawy oznacza powstanie prawa własności nieruchomości

lokalowej w drodze trzech zdarzeń cywilnoprawnych, a mianowicie umowy, a także

jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu

znoszącego współwłasność (art. 7 ust. 1 ustawy). W literaturze przedmiotu

przyjmuje się - i z tym poglądem trzeba się zgodzić - że jest to wyliczenie

wyczerpujące. Oznacza to, że inny sposób ustanowienia odrębnej własności lokalu

nie wchodzi w rachubę (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 lipca 2006 r.,

sygn. akt I CKN 869/00, OSNC 2001/1/15). Tym samym należy wykluczyć

dopuszczalność ustanowienia odrębnej własności lokalu w wyniku wydanego

w postępowaniu egzekucyjnym postanowienia sądu o przysądzeniu własności.

Według art. 6268 § 2 k.p.c. sąd rozpoznając wniosek o wpis bada jedynie treść

i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego istnieje utrwalone stanowisko, że sąd

wieczystoksięgowy powinien badać czynność materialną stanowiącą podstawę

wpisu nie tylko pod względem formalnym, ale również pod względem jej

skuteczności materialnej. Inaczej mówiąc, sąd ten ma obowiązek ustalić, czy

prawo, które ma być wpisane, zostało ważnie ustanowione. W wypadku

negatywnym wniosek o jego wpis powinien oddalić.

W konsekwencji przedstawionego uregulowania zasadnie Sąd Okręgowy

oddalił apelację.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.

db