II CSK 219/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 219/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa I. G.

przeciwko Skarbowi Państwa - Staroście W.

o ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 grudnia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset)

zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego

w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą

mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do

rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Pełnomocnik powódki I. G. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 15 grudnia 2010 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł

na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Szczegółowa analiza

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na

stwierdzenie, że powołana przesłanka została wykazana.

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i nauce prawa poglądem

zagadnienie prawne może uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

jeżeli jest zagadnieniem nowym, jeszcze nie rozstrzygniętym, a jego rozstrzygnięcie

przyczyniłoby się do rozpoznania sprawy i rozwoju prawa. Kwestia przedstawiona

w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie spełnia tych

wymagań, ponieważ jej rozstrzygnięcie nie ma znaczenia dla rozpoznania sprawy.

Zauważyć należy, że w istocie powództwo nie zostało oddalone z tego względu, że

powódka nie wykazała, iż przesłanki, o których mowa w art. 2 ust.1 lit.b Dekretu

PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej nie zachodziły

w jej przypadku, lecz dlatego, że Sąd uznał, iż w postępowaniu udowodnione

zostało istnienie tych przesłanek.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Na wniosek pozwanego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd

Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 108 § 1

k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.