Supreme Court dismisses cassation appeal regarding Minister's standing in non-procedural tax proceedings.

Sygn. akt II CSK 21/09

POSTANOWIENIE

Dnia 9 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z odwołania AR.

od decyzji Ministra Skarbu Państwa

o wyrażenie zgody na zbycie nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 9 czerwca 2009 r.,

skargi kasacyjnej AR.

od postanowienia Sądu Apelacyjnego

z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną i oddala wniosek Ministra Skarbu

Państwa o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił

odwołanie AR. od rozstrzygnięcia Ministra Skarbu Państwa z dnia 2 lipca 2007 r.

nie uwzględniającego jej sprzeciwu na odmowę zgody tego Ministra na zbycie

przez AR. określonych nieruchomości gruntowych oraz udziałów w działkach

położonych w K.

Sąd Apelacyjny, na skutek apelacji odwołującej się AR., postanowieniem

zaskarżonym skargą kasacyjną uchylił postanowienie Sądu Okręgowego i odrzucił

odwołanie. Sąd Apelacyjny wskazał, że w postępowaniu wywołanym wniesieniem

odwołania na podstawie art. 5c ust. 5 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach

wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. Nr 106, poz.

493 ze zm.; dalej: "ustawa z dnia 8 sierpnia 1996 r.") Minister Skarbu Państwa nie

ma

zdolności

sądowej.

Odmienne

zapatrywanie

skarżącej

nie

znajduje

uzasadnienia, ani w przepisach kodeksu postępowania cywilnego (art. 6911-6919,

art. 64), ani w unormowaniach zawartych w art. 5a, 5c ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8

sierpnia 1996 r. Wyrażając powyższy pogląd Sąd Apelacyjny odwołał się również

do stanowiska Sądu Najwyższego zaprezentowanego w uzasadnieniu uchwały z

dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZP 50/06 (OSNC 2007, nr 6, poz. 80), zgodnie z którym

Minister Skarbu Państwa, wobec braku szczególnego przepisu przyznającego mu

w sposób wyraźny zdolność sądową w postępowaniu wywołanym odwołaniem

wniesionym na podstawie art. 5c ust. 5 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r., może

w tym postępowaniu występować jedynie jako statio fisci Skarbu Państwa.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący kategorycznie obstaje przy swoim

stanowisku wskazując, że status uczestnika postępowania posiada Minister Skarbu

Państwa.

W

tej

sytuacji

zaskarżone

postanowienie

podlegało

uchyleniu,

a odwołanie odrzuceniu (art. 386 § 3 w związku z art. 199 § 1 pkt 3 i art. 13 § 2

k.p.c.).

W skardze kasacyjnej, opartej na podstawie określonej w art. 398 3 § 1 pkt 2

k.p.c., AR. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy

Sądowi drugiej instancji lub sądowi równorzędnemu do ponownego rozpoznania,

podnosząc zarzuty naruszenia art. 510 § 1 i 2 k.p.c. i art. 8 ust. 1 Ustawy z dnia 8

lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417

ze zm.) oraz art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Skarbu Państwa wniósł o jej

odrzucenie. Do wniosku tego przyłączyła się Prokuratoria Generalna Skarbu

Państwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5c ust. 6 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach

wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa, do rozpatrywania

spraw wniesionych do sądu wskutek odwołania od rozstrzygnięcia Ministra do

spraw Skarbu Państwa stosuje się odpowiednio przepisy części pierwszej księgi

drugiej tytułu II działu IVa kodeksu postępowania cywilnego, a więc przepisy

o postępowaniu

nieprocesowym

dotyczące

spraw

z

zakresu

przepisów

o przedsiębiorstwach państwowych i o samorządzie załogi przedsiębiorstwa

państwowego (art. 6911-6919 k.p.c.). W przepisach tych nie ma regulacji dotyczącej

dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach rozpoznawanych przy ich

zastosowaniu. Kwestia dopuszczalności skargi kasacyjnej od orzeczenia sądu

drugiej instancji wydanego w następstwie odwołania wniesionego na podstawie art.

5c ust. 5 ustawy z 1996 r. podlega zatem rozstrzygnięciu na podstawie przepisów

ogólnych o postępowaniu nieprocesowym (tytułu I). Artykuł 519 1 k.p.c., określający

w jakich sprawach od orzeczeń sądu drugiej instancji - co do istoty sprawy oraz

w przedmiocie

odrzucenia

wniosku

i

umorzenia

postępowania

kończące

postępowanie w sprawie – przysługuje skarga kasacyjna, nie przewiduje

możliwości

wniesienia

tego

środka

zaskarżenia

od

orzeczeń

wydanych

w następstwie odwołania wniesionego przez państwową osobę prawną od

rozstrzygnięcia Ministra Skarbu Państwa na podstawie art. 5c ust. 5 powoływanej

ustawy, ani też w sprawach z zakresu przepisów o przedsiębiorstwach

państwowych

i

samorządzie

załogi

przedsiębiorstwa

państwowego,

rozpoznawanych według przepisów art. 6911-6919 k.p.c. Nie ma też przepisów

szczególnych dopuszczających skargę kasacyjną w tych sprawach.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3 w związku z art.

5191 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.