II CSK 205/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 205/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z powództwa A. N. i R. N.

przeciwko G. K.

o zapłatę

oraz z powództwa G. K.

przeciwko R. N.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 listopada 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej G. K.

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 16 września 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną w zakresie oddalającym apelację G.

K. dotyczącą uwzględnienia powództwa A. N. i R. N. wyrokiem

Sądu Rejonowego w z dnia 11 maja 2010 r., a w pozostałej

części odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 11 maja 2010 r., w sprawie z powództwa

A. i R. małżonków N. przeciwko skarżącej o zapłatę kwoty 60.817 zł zasądzona

została kwota 16.901,52 zł, a w pozostałym zakresie powództwo zostało oddalone.

Jednocześnie wyrokiem tym w sprawie z powództwa skarżącej przeciwko R. N. o

zapłatę kwoty 74.696 zł, ewentualnie o nakazanie przywrócenia bliżej określonego

stanu poprzedniego, zasądzona została kwota 15.488,32 zł, a w pozostałym

zakresie to powództwo zostało oddalone. Od wyroku tego apelację wniosła

skarżąca, zaskarżając go w części uwzględniającej powództwo A. i R. małżonków

N. oraz w części oddalającej powództwo skarżącej. Wyrokiem Sądu Okręgowego

z dnia 16 września 2010 r., apelacja skarżącej została oddalona. Skarżąca wyrok

ten zaskarżyła w całości skargą kasacyjną.

Według art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna

w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa niż 50.000 zł. Sprawy z powództwa A. i R. małżonków N. przeciwko

skarżącej oraz z powództwa skarżącej przeciwko R. N. pozostały zaś odrębnymi

sprawami, pomimo łącznego ich rozstrzygnięcia wyrokami Sądów Rejonowego i

Okręgowego. Wobec tego skarga kasacyjna w części zaskarżającej oddalenie

apelacji skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego w części uwzględniającej

powództwo A. i R. małżonków N. do kwoty 16.901,52 zł podlegała odrzuceniu jako

niedopuszczalna na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z § 2 k.p.c.

Odnosząc się z kolei do skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim zaskarża

oddalenie apelacji skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego w części oddalającej jej

powództwo skarżącej, wskazać należy, że zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania skarżąca wskazała na: 1) istotne zagadnienie prawne polegające na

ustaleniu, które przepisy Kodeksu cywilnego znajdują zastosowanie w sytuacji,

gdy stosunek prawny pomiędzy osobą dokonującą nakładów na rzecz, a jej

właścicielem, nie reguluje sposobu ich rozliczenia oraz czy osobę władającą

nieruchomością za zgodą jej właściciela, który zobowiązał się przenieść

w przyszłości

własność

nieruchomości

na

władającego,

uznać

należy

za posiadacza samoistnego czy też zależnego; 2) potrzebę wykładni art. 226-228

k.c. niejednolicie traktowanych w judykaturze. Natomiast w uzasadnieniu wniosku

skarżąca upatrywała istotnego zagadnienia w odpowiedzi na pytanie w jakich

sytuacjach nie zachodzą podstawy do stosowania wprost lub odpowiednio art. 224226 k.c. Jednakże w ocenie Sądu Najwyższego podane przez skarżącą

zagadnienia i potrzeba wykładni nie stanowią wystarczającej podstawy do przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania. Podniesione kwestie skarżąca wiąże ze

stanowiącym podstawę skargi kasacyjnej naruszeniem art. 226, 405 i 229 k.c.,

które z kolei dotyczy wyłącznie roszczenia o zwrot nakładów przysługującego A. i

R. małżonkom N. względem skarżącej. W tym zakresie skarga kasacyjna okazała

się zaś niedopuszczalna. Kwestie te nie mogą jednocześnie przemawiać za

przyjęciem do rozpoznania skargi w pozostałym zakresie, bowiem w skarga nie

zawiera podstaw odnoszących się do roszczenia skarżącej względem R. N.

Z powyższych względów, zważywszy również, że w sprawie nie zachodzi

nieważność postępowania, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

postanowił jak w sentencji.