II CSK 184/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 184/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa M. W.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej

w Warszawie

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 25 października 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powódki na rzecz

strony pozwanej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wniesiona przez pełnomocnika powódki skarga kasacyjna dotknięta jest

istotnym brakiem konstrukcyjnym, polegającym na niewłaściwym określeniu granic

zaskarżenia (art. 3944 pkt 1 k.p.c.). Autorka skargi kasacyjnej zaskarżyła wyrok

Sadu Apelacyjnego „w zakresie rozstrzygnięcia w pkt I.1 tj. w zakresie wysokości

kwoty zasądzonego roszczenia z tytułu zadośćuczynienia”. Zakresem zaskarżenia

objęta zatem została zasądzona na rzecz powódki kwota 150 000 zł z odsetkami,

a więc ta część wyroku, która jest dla skarżącej korzystna. Powódka, jeśli uważa,

że zasądzone na jej rzecz zadośćuczynienie jest za niskie powinna zaskarżyć

wyrok w części, w której Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu I instancji i oddalił

powództwo, a więc w pkt I - 3 i w pkt II oraz pkt IV. Już z tych względów skarga

kasacyjna, jako niespełniająca wymagania określonego w art. 398 4 § 1 pkt 1 k.p.c.

podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, stanowiący także

element konstrukcyjny tego środka prawnego, oparty został na przesłance

oczywistości skargi kasacyjnej (art. 3984 § 1 pkt 3 w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W celu spełnienia tej przesłanki nie wystarczy – jak to uczyniła autorka skargi –

zawrzeć w treści skargi stwierdzenia, że jest ona oczywiście uzasadniona, lecz

należy wykazać tę oczywistość przez odwołanie się do takiej argumentacji, która

prima facie wskazuje, że zaskarżony wyrok wydany został z oczywistym

naruszeniem prawa. Skarżąca poza uzasadnieniem podstaw kasacyjnych, na

których oparła skargę, tej wymaganej oczywistości nie uzasadniła. Skarga nie

spełnia więc także wymagania, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 398 6 § 2 i 3

k.p.c.).

k.g