II CSK 181/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 181/08

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa K. S.

przeciwko G. J., Skarbowi Państwa - Komendzie Wojewódzkiej Policji w X. i Komendzie

Powiatowej Policji w P.

o odszkodowanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 grudnia

2007 r., sygn. akt I ACa (…),

1)

odrzuca skargę kasacyjną i nie obciąża powódki kosztami postępowania

kasacyjnego;

2)

oddala wniosek adwokat S. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej świadczonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek

o przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienie wniosku. Uzasadnienie to nie może

poprzestawać na odwołaniu się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, lecz musi

obejmować wyodrębnioną argumentację jurydyczną przekonującą, że powołana przez

skarżącego przesłanka w sprawie zachodzi. W wypadku, gdy skarżąca twierdzi, że jej

skarga jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną,

wyjaśniającą w czym ta oczywistość skargi się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie,

przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa,

możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga

kasacyjna powódki nie przedstawia wyraźnie wyodrębnionego w stosunku do

uzasadnienia podstaw kasacyjnych tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi,

poprzestając na zarzutach dotyczących zaskarżonego wyroku. Ocena tych zarzutów

dowodzi, że nie są one tożsame z uzasadnieniem „oczywistej zasadności skargi”,

ponieważ wymagałyby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności

faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej. Skarżąca nie spełniła zatem

wymogu z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., przedstawiając skargę kasacyjną pozbawioną

uzasadnienia przesłanki wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 398 6 § 3

k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy odstąpił od obciążania powódki kosztami postępowania

kasacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c.

Takie sporządzenie skargi kasacyjnej jest sprzeczne z zasadą profesjonalizmu, a

więc czynności adwokata ustanowionego z urzędu nie uprawniają go w takiej sytuacji do

skutecznego domagania się przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

(postanowienie SN z dnia 12 lutego 1999 r., V CKN 341/98, OSNC 1999, Nr 6, poz. 123;

postanowienie SN z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10, poz.

178; postanowienie SN z dnia 17 lipca 2002 r., I CK 199/02 niepubl. Wobec powyższego

Sąd Najwyższy oddalił wniosek pełnomocnika powódki o przyznanie kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej powódce z urzędu w postępowaniu

kasacyjnym.