II CSK 16/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 16/07

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Żyznowski

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Prezydenta P.

sprawującego funkcję Starosty oraz Gminy Miasta P.

przeciwko Zrzeszeniu Właścicieli i Zarządców Domów w P.

o wydanie nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 lutego 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 14 lipca 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego Zrzeszenia

na

rzecz

(dwa

powodowego

tysiące

kasacyjnego.

siedemset

Skarbu

Państwa

złotych)

kwotę

kosztów

2700

zł

postępowania

Uzasadnienie

W złożonej skardze kasacyjnej pozwane Zrzeszenie Właścicieli Zarządców

Domów wskazało, że rozpoznanie skargi kasacyjnej uzasadnione jest:

1) potrzebą dokonania jednoznacznej wykładni przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1

i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10.05.1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę

o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. nr

32, poz. 191) budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie w kwestii legitymacji czynnej Skarbu Państwa w procesie

windykacyjnym w czasie od momentu przejścia prawa własności z mocy ustawy, do

momentu wydania decyzji administracyjnej w tym przejściu prawa, ponadto

kontynuacji z mocy prawa następstwa procesowego Gminy w sprawie toczącej się

w dacie przekazania a dotyczącej tego mienia;

2) potrzeba przesądzenia kwestii, w jakim trybie Gmina, która w drodze

komunalizacji uzyskała mienie, może wstąpić do procesu w miejsce Skarbu

Państwa w szczególności czy zawiadomienie Sądu działającego w ramach art. 196

§ 1 k.p.c. z urzędu, a nie na wniosek dotychczasowego powoda, daje Gminie status

strony procesowej.

Sąd Najwyższy odrzucił złożoną skargę kasacyjną na podstawie art. 398 6

§ 2 k.p.c., jako niespełniającą wymagania określonego w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.

W myśl powołanego przepisu art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna

zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Spełnienie

tego nakazu ustawowego wymaga wyraźnego zamieszczenia wniosku, o którym

mowa w przytoczonym przepisie i odwołania się do przesłanek przewidzianych

w art. 3989 § 1 k.p.c. wraz z przedstawianiem argumentacji, którą z tych

przesłanek można uznać za wykazaną, czy też spełnioną. Celem wprowadzenia

obowiązku wynikającego z omawianego art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jest umożliwienie

stronie skarżącej wykazania, że jej skarga powinna zostać - z przyczyn w niej

wyłuszczonych – rozpoznana. Przytoczona na wstępie argumentacja przez

pozwane Zrzeszenie i uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera wniosku

o

przyjęciu

skargi

do

rozpoznania,

pomija

dotychczasowe

wypowiedzi

w omawianym przedmiocie w doktrynie i orzecznictwie sądowym, a jej postulatywny

– w tym zakresie - charakter w istocie zmierza do eliminacji wątpliwości autora

wniesionej skargi kasacyjnej. Nie spełnia zatem celu - jak to trafnie wywiódł

i uzasadnił pozwany Skarb Państwa odpowiedzi na skargę kasacyjną. O żądanych

kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 398 21, 391 § 1

k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 zd. pierwsze a także art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 k.p.c.