II CSK 157/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 157/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa M. K.‎przeciwko P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.‎o zapłatę, rentę i ustalenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi‎z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt I ACa 573/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powód we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów to jest przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Zdaniem skarżącego istnieje potrzeba wypracowania zasad wykładni art. 445 § 1 k.c. przez określenie okoliczności uzasadniających przyjęcie przez sąd drugiej instancji, że zasądzona przez sąd pierwszej instancji na podstawie tego przepisu kwota zadośćuczynienia jest rażąco niska bądź rażąco wygórowana i jakie są granice ingerencji sądu drugiej instancji w wysokość zasądzonej kwoty zadośćuczynienia w przypadku podzielania ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji.

Wypracowane zasady wykładni zapobiegną rażącej dysproporcji w określaniu przez sądy kwot zadośćuczynienia. W związku z przesłanką z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. ujętą w sposób przytoczony wyżej, stwierdzić należy, że nie uzasadnia ona przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania. Wykładnia art. 445 § 1 k.c. była dokonywana przez Sąd Najwyższy wielokrotnie, nadzwyczaj bogate orzecznictwo jest klarowne, wyjaśnia treść wskazanego przepisu w sposób przystępny, wskazuje okoliczności faktyczne wpływające na wysokość zadośćuczynienia.

Stwierdzić należy, że przepis nie budzi wątpliwości ani jego wykładnia nie wywołuje rozbieżności w orzecznictwie, natomiast różne są kwoty zadośćuczynienia zasądzane przez sądy na jego podstawie. W obowiązującym porządku prawnym brak regulacji ustanawiających sztywne kryteria, od zastosowania których zależałaby wysokość zadośćuczynienia. Stąd też orzecznictwo jest zgodne co do pozostawienia sądowi oceny jaka kwota w danych okolicznościach jest odpowiednia. W okolicznościach sprawy niniejszej Sąd drugiej instancji obniżył zasądzone na rzecz powoda zadośćuczynienie o kwotę 70.000 zł oceniają, że kwota zasądzona przez sąd pierwszej instancji była rażąco wygórowana.

Takie rozstrzygnięcie, które skarżący uważa za wadliwe, nie uzasadnia jednak twierdzenia o potrzebie wykładni art. 445 § 1 k.c. w sposób przytoczony wyżej. W świetle powyższego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.