II CSK 157/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 157/05

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Antoni Górski

SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku J.K.

przy uczestnictwie [...],

o wpis w księdze wieczystej Kw [...],

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lutego 2006 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 8 lipca 2005 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 8 lipca 2005 r. oddalił apelację

wnioskodawcy od wpisu Sądu Rejonowego (Wydział Ksiąg Wieczystych) w K. z

dnia 15 grudnia 2004 r., Dz.Kw. [...], [...], [....], [...] – dokonanego w księdze

wieczystej Kw. [...] dla nieruchomości, położonej w K. przy ul. K. 10, 10a, 10b

zabudowanej budynkiem, w którym znajdują się 4 lokale, oznaczone numerami

1,2,3,4, dla których ustanowiona została odrębna własność, a także są lokale

samodzielne

nie

mające

takiego

statusu

prawnego.

Współwłaściciele

nieruchomości posiadają udziały w lokalach, dla których nie została ustanowiona

odrębna własność, a ponadto mają udziały w pozostałej części wspólnej

nieruchomości (postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 28 lipca 2000 r., Ns

812/96, k.611 akt).

Na podstawie tego wpisu w dziale II księgi wieczystej wpisano:

1. właściciele lokalu nr 1 – udział 548/100 000 w nieruchomości wspólnej,

2. właściciele lokalu nr 3 – udział 486/1000 000 w nieruchomości wspólnej,

3. właściciele lokalu nr 4 – udział 694/100 000 w nieruchomości wspólnej,

4. właściciele lokalu nr 2 – udział 2 268/100 000 w nieruchomości wspólnej,

5. J.K. – udział 25 100/96 004, D.H. – udział 70 500/96 004, C.K. – udział

404/96 004, odnośnie nieruchomości wspólnej i

lokali nie mających

wyodrębnionej własności lokalowej.

Sąd Okręgowy wskazał, że podstawę dokonanego przez Sąd Rejonowy

wpisu stanowią:

- w odniesieniu do wyodrębnionych lokali nr 1 – 4: postanowienie Sądu

Rejonowego w K. z dnia 28 lipca 2000 r., postanowienia Sądu Okręgowego w K. z

dnia 10 października 2001 r. oraz z dnia 28 kwietnia 2004 r.

-

w

odniesieniu

do

części

nieruchomości

wspólnej

oraz

lokali

niewyodrębnionych: wymienione wyżej postanowienia sądowe, dotychczasowe

wpisy oraz § 41 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września

2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbioru dokumentów, dalej jako

„rozporz. k.w.” (Dz. U. Nr102, poz.1122 ze zm.).

Uznając apelację za bezzasadną, Sąd Okręgowy podniósł, że skarżący

przeoczył, iż podstawę zaskarżonego wpisu stanowi także postanowienie Sądu

Okręgowego w K. z dnia 28 kwietnia 2004 r., na podstawie którego sprostowana

została oczywista omyłka postanowienia tego Sądu z dnia 10 października 2001 r.

Sprostowanie polegało na tym, że Sąd Okręgowy w miejsce sformułowania

„pozostałe lokale niewyodrębnione oznaczone na ww. planie przyznać na

współwłasność D.H. w 70 500/96 004 częściach, J.K. w 25 100/100 000 częściach i

C.K.

w

404/96

częściach”

wpisał

„pozostałe

samodzielne

lokale

niewyodrębnione oznaczone na ww. planie przyznać na współwłasność D.H. w

70 500/96 004 częściach, J.K. w 25 100/96 004 częściach i C.K. w 404/96 004

częściach”.

Skarga kasacyjna wnioskodawcy oparta została na podstawie naruszenia

art.378 k.p.c. przez nierozpoznanie zarzutów apelacyjnych, art.386 § 4 przez jego

niezastosowanie, § 41 ust.2 i 49 rozporz. k.w. przez niewłaściwe ich zastosowanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z lakonicznego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd

Okręgowy, uznając apelację wnioskodawcy za nie uzasadnioną miał na względzie

okoliczność, którą - zdaniem tego Sądu -

skarżący przeoczył, że w dniu

28 kwietnia 2004 r. wydane zostało przez Sąd Okręgowy postanowienie, którym

„Sąd Okręgowy sprostował oczywistą omyłkę w postanowieniu tego Sądu z dnia

10 października 2001 r. …”. W aktach sprawy na k. 768 jest postanowienie Sądu

Okręgowego z dnia 28 kwietnia 2004 r., ale jest to postanowienie o oddaleniu

apelacji i wydane zostało w sprawie [...], nie ma zaś postanowienia z tej daty, które

– jak podaje Sąd Okręgowy – miało zostać wydane w sprawie [...] i dotyczyć

sprostowania wcześniejszego postanowienia tego Sądu z dnia 10 października

2001 r. W sytuacji, gdy Sąd Okręgowy nie przeprowadził dokładnej analizy kolejno

wydawanych przez siebie postanowień, zawierających oczywiste omyłki, które

podlegały sprostowaniu w jego późniejszych orzeczeniach, a przede wszystkim nie

wykazał, że suma udziałów współwłaścicieli w częściach wspólnych nieruchomości

daje całość, zarzut naruszenia art. 378 k.p.c. przez nie rozpoznanie zarzutów

apelacji

jest

usprawiedliwiony,

a

kontrola

zaskarżonego

orzeczenia

była

niemożliwa. Już z tych względów zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu.

Niezależnie od tego podnieść należy, nie przesądzając zasadności zarzutów

skarżącego,

że w świetle postanowienia, na które Sąd Okręgowy się powołał,

a które skarżący rzekomo pominął, należałoby dojść do stwierdzenia, że

zaskarżony wpis dotyczący udziałów w częściach wspólnych nieruchomości, jeśli

uwzględni się tylko współwłaścicieli D.H., J.K. i C.K., z pominięciem pozostałych

współwłaścicieli, daje całość tj. „1” i wynika z sumy udziałów 70.500/96.004,

25.100/96.004 i 404/96.004, a łączny udział w częściach wspólnych pozostałych

współwłaścicieli daje wielkość 3.996/100.000. Taki wpis oznacza, że łączna

wielkość części wspólnej stanowi 96.004/96.004 plus 3.996/100.000, co oznacza,

że suma udziałów w części wspólnej jest wyższa niż 1.

Skoro zaskarżone orzeczenie dotknięte jest wskazanymi wadami, należało

orzec, jak w sentencji (art. 39515 § 1 k.p.c.).