II CSK 156/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 156/08

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa K. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą

Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowo - Usługowe "G.(...)" w Ł.

przeciwko "P.(...)" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł.

o ochronę prawa na znak towarowy i zaniechanie czynów nieuczciwej konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2008 r., na skutek skargi

kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26 listopada 2007 r.,

sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę i zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 420 (czterysta

dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem

kwalifikowanym pismem procesowym o ściśle określonej przez ustawę treści. Zgodnie z

art. 3984 k.p.c. powinna ona czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma

procesowego w ogólności, wymaganiom formalnym samej skargi, a ponadto zawierać

tzw. elementy konstrukcyjne.

Konieczne elementy budowy skargi - według art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. -stanowią

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oraz jego uzasadnienie. Wymaganie to związane

jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 3989 k.p.c. Czyniąc zadość temu

wymaganiu skarżący powinien w sposób stanowczy przedstawić żądanie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania, a ponadto wskazać, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, albo że

zachodzi nieważność postępowania, lub że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dniał 3 października 2005 r. l CZ

124/05, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II

CZ 89/05, OSNC nr 7-8, poz. 135; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

26 października 2005 r., III CSK 23/05, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznanie nie może

ograniczyć się do samego wskazania konkretnej przyczyny, czy też przytoczenia

dowolnych argumentów, istotnych w odczuciu skarżącego. Wnoszący skargę powinien

bowiem w formie wyodrębnionego wywodu prawnego przedstawić szczegółową

argumentację celem wykazania, że - na gruncie danej sprawy - ta konkretna przyczyna

uzasadniająca przyjęcie skargi do rozpoznania faktycznie istnieje (por. postanowienie

SN z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006 nr 7-8, poz. 135 oraz

postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna pozwanej nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 398 4 §

1 pkt 3 k.p.c., gdyż nie przytacza - w nawiązaniu do przesłanek określonych w art. 398 9

§ 1 k.p.c. - argumentacji uzasadniającej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania.

Skarżąca zasadności powyższego wniosku upatruje w powołanej w skardze podstawie

kasacyjnej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że nie jest

spełnieniem wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nawiązanie, czy też wyraźne odwołanie się do uzasadnienia podstaw

kasacyjnych (por. m.in. uzasadnienia powołanych wyżej postanowień z dnia 26 kwietnia

2006 r., II CZ 28/06 oraz z dnia 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06). Sąd Najwyższy poza sytuacją określoną w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. - nie ma obowiązku wyręczania

skarżącego i poszukiwania argumentów przemawiających za przyjęciem skargi

kasacyjnej do rozpoznania.

Skoro skarga kasacyjna pozwanej nie spełnia wymagania przewidzianego

w przepisie art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., tj. nie zawiera uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie

do rozpoznania, to podlega odrzuceniu a limine.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 6 § 3

k.p.c.).