II CSK 149/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 149/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa E. S.

przeciwko Gminie B. i Ogólnopolskiemu "I.(...)" w P.

o zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

1)

odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej wyrok w punktach II

(drugim), III (trzecim) i IV (czwartym) sentencji, a w pozostałym zakresie

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2)

nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego poniesionymi

przez pozwaną Gminę;

3)

przyznaje adw. J. K. z Kancelarii Adwokackiej od Skarbu Państwa - Sądu

Apelacyjnego kwotę 1800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych) wraz z

należnym podatkiem od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej

pomocy

prawnej

świadczonej

powódce

z

urzędu

w

postępowaniu

kasacyjnym.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna powódki zaskarża wyrok Sądu Apelacyjnego w całości,

pomimo braku interesu prawnego powódki (braku gravamen) w zaskarżeniu korzystnych

dla niej rozstrzygnięć zawartych w punktach II, III i IV jego sentencji. W tej części Sąd

Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną z innych przyczyn (art. 3986

§ 3 k.p.c.).

Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o

przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienie wniosku. Uzasadnienie to nie może

poprzestawać na odwołaniu się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, lecz musi

obejmować wyodrębnioną argumentację jurydyczną przekonującą, że powołana przez

skarżącego przesłanka w sprawie zachodzi. W wypadku, gdy skarżąca twierdzi, że jej

skarga jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną,

wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy

uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa,

możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga

kasacyjna powódki nie przedstawia tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi,

ponieważ uzasadnienie „oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić do

oceny o „oczywistej” zasadności skargi opartej na takich zarzutach, sprowadza się do

powielenia

argumentacji

przedstawionej

w

ramach

uzasadnienia

zarzutów

przytoczonych w ramach podstawy kasacyjnej. Skarżąca nie przekonała zatem o

spełnieniu wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił w pozostałym zakresie (zaskarżającym

wyrok w pkt I sentencji) przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.), nie

obciążając powódki, na podstawie art. 102 k.p.c., kosztami postępowania kasacyjnego

poniesionymi przez pozwaną Gminę.

O kosztach pomocy prawnej świadczonej powódce z urzędu w postępowaniu

kasacyjnym orzeczono na podstawie §§ 6 pkt 6, 13 ust. 4 pkt 2 i 19 oraz 20

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za

czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).