II CSK 143/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 143/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa M. J.

przeciwko E. S.

o ochronę dóbr osobistych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 czerwca 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 19 listopada 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 180 zł

(sto osiemdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 19 listopada

2009 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie

wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 - 3 k.p.c.

Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. uzasadnienia wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a wynikający z art. 398 4 § 2 k.p.c.,

wiąże się z instytucją tzw. "przedsądu", polegającego m.in. na możliwości Sądu

Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2

k.p.c.). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący

niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania

rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984

§ 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia oraz uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 4 § 2 k.p.c.).

W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje aktualność utrwalone orzecznictwo

Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania obecnie uregulowane w art.398 4

§ 1 pkt 2 i w § 2 k.p.c. mają samodzielny byt i nie mogą być traktowane zamiennie

(postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2005 r. V CSK 5/05, niepubl.; postanowienie

SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ 61/05 niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca

2005 r., V CSK 18/05, niepubl.).

Spełniając wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 398 4 § 2 k.p.c.,

skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania

i wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej

jednej z okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art. 398

§ 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające

występowanie ściśle określonej w ustawie przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania powinna być zatem uzasadniona przez skarżącego przy

pomocy argumentów jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek

z przesłanek precyzyjnie określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN

z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05). Spełnienie tego wymogu nie jest

tożsame z werbalnym jedynie powołaniem się przez powoda na przesłanki

wymienione w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Ponieważ skarga kasacyjna powoda

pozbawiona jest odrębnego, jurydycznie umotywowanego, uzasadnienia wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, przeto wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania nie mógł zostać uwzględniony.

Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w art. 398 4 § 1

pkt 2 i w § 2 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się

niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie

w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po

uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę,

a określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., gdyż tylko one i ich uzasadnienie mogą być

przedmiotem tzw. "przedsądu" i decydują o jego wyniku.

Skoro więc skarga kasacyjna powoda pozbawiona jest adekwatnego

uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, to Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1

k.p.c., art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego

z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).

db

/tp/