II CSK 133/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 133/08

POSTANOWIENIE

Dnia 12 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Helena Ciepła

w sprawie z wniosku M. J.

przy uczestnictwie M. M.

o rozgraniczenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2008 r., na skutek skargi

kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia

18 października 2007 r., sygn. akt II Ca (…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 18 października 2007 r. oddalił

apelację uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 11

maja 2007 r.

Uczestnik zaskarżył to postanowienie skargą kasacyjną opartą na zarzucie

naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz przepisów prawa procesowego.

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadnił, powołaniem się na

występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, którego nie sprecyzował.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać:

-

oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest

ono zaskarżone w całości czy w części,

-

przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,

-

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz

-

wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem

zakresu żądanego uchylenia i zmiany.

Według ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego wniosek o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie powinien wskazywać jakie

zagadnienie prawne i na tle jakich przepisów występuje w sprawie oraz przedstawienie

argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości odmiennych ocen prawnych

lub

przedstawienie

rozbieżności

występujących

w orzecznictwie

sądów

(por.

postanowienie SN z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

Wymagań tych nie spełnia wniosek skarżącego, bowiem ograniczył się on do

samego powołania, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jednak nie

wskazał w czym się ono wyraża i nie przytoczył jakiejkolwiek argumentacji jurydycznej

dla uzasadnienia tego wniosku.

W konsekwencji Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 §3 k.p.c. orzekł jak

w sentencji.