II CSK 123/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 123/08

POSTANOWIENIE

Dnia 11 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa głównego Z. K.

przeciwko "R. M. F. P."- Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

w likwidacji w S. i M. W.

o zapłatę

oraz z powództwa wzajemnego "R.M.F.P."- Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w likwidacji w S. oraz M. W.

przeciwko Z.K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 czerwca 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda (pozwanego wzajemnego)

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Leżąca u źródeł

sporu umowa zbycia pojazdu była nieważna, a na tle art. 17 k.s.h. można nawet

twierdzić, że umowa taka była nieistniejąca, bowiem spółka w sensie prawnym

w ogóle nie złożyła oświadczenia woli. W konsekwencji nie można podzielić zarzutu

skargi kasacyjnej o nieważności postępowania przez uniemożliwienie skarżącemu

obrony swych praw w sytuacji, kiedy sąd ustalał bezwzględną nieważność umowy

przede wszystkim o dane z rejestru spółki, zgodnie z domniemaniem powszechnej

znajomości wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym, zaś skarżący nie może

skutecznie zasłaniać się nieznajomością tych wpisów. ponadto, jak wynika

z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, skarżący w postępowaniu apelacyjnym

wypowiadał się na rozprawie już po dołączeniu do akt sprawy na skutek

zarządzenia sądu kopii z akt rejestrowych spółki, skarżący (i jego fachowy

pełnomocnik) słyszeli też na rozprawie zarzut bezwzględnej nieważności czynności

prawnej, ale się do niego nie ustosunkowali, było zatem dopuszczalne

zastosowanie przez sąd art. 230 k.p.c. Nie jest także trafny argument o oczywistej

zasadności skargi mający uzasadnić przyjęcie jej do rozpoznania – w istocie chodzi

o skomplikowane i złożone zagadnienie prawne (o czym świadczy już sama treść

skargi), a zatem trudno przyjmować, że rozumowanie sądu jest oczywiście wadliwe.

Przedstawione zaś zagadnienie prawne dotyczące interpretacji art. 877 k.c. jest

niewątpliwie

interesujące,

ponieważ

rzeczywiście,

z

racji

funkcji

normy

zamieszczonej w tym przepisie, może budzić wątpliwości ograniczenie go

wyłącznie do sytuacji, gdy strona nie miała zdolności do czynności prawnych.

Jednakże bez wątpienia art. 877 k.c. jest rygorystyczny i wyjątkowy, a zatem trudno

w ogóle podważać jego jednoznaczną wykładnię językową. Wykładnia tego

przepisu nie budzi wątpliwości, trudno zatem doszukiwać się na jego tle

zagadnienia prawnego wymagającego zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została zatem

wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd

Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

/tp/

jz