II CSK 108/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 108/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa S. G.

przeciwko M.W.

o wydanie lokalu mieszkalnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 sierpnia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 września 2011 r.,

1) odrzuca skargę

2) oddala wniosek adw. R. O. o przyznanie wynagrodzenia za

pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 września 2011r. w sprawie z powództwa S. G.

przeciwko M. W. o wydanie lokalu mieszkalnego Sąd Apelacyjny oddalił obie

apelacje i rozstrzygnął o kosztach postępowania.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł powód S. G. powołując się

na podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania (art. 398 3 § 1 pkt 2

k.p.c.). Powód zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny

wpływ na wynik sprawy, a to: art. 233 § 1 k.p.c., polegającym na przekroczeniu

zasad swobodnej oceny dowodów i sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią

zebranego w sprawie materiału dowodowego, czego konsekwencją jest oddalenie

apelacji powoda pomimo tego, że zebrane dowody uzasadniają uwzględnienie

powództwa windykacyjnego.

Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania powód wskazał, że skarga jest

oczywiście

uzasadniona,

albowiem

naruszono

art.

k.p.c.

poprzez

przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i poczynienie istotnych ustaleń

faktycznych w sposób sprzeczny z treścią zebranego w sprawie materiału

dowodowego, czego konsekwencją jest oddalenie apelacji powoda pomimo tego,

że zebrane dowody uzasadniają uwzględnienie powództwa windykacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3983 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną strona może oprzeć na

następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego

wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania,

jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym zgodnie

z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów.

W obowiązującym stanie prawnym Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do

badania prawidłowości zarówno ustaleń faktycznych, jak i oceny dowodów,

dokonanych przez Sąd drugiej instancji. Niewątpliwie Sąd Apelacyjny jest „sądem

faktu”, zaś Sąd Najwyższy

"sądem prawa". W konsekwencji Sad Najwyższy

rozpoznając skargę kasacyjną, jest związany ustalonym stanem faktycznym

sprawy. Związanie to wyklucza w szczególności badanie, czy Sąd drugiej instancji

nie przekroczył granic swobodnej ich oceny. Odnosząc powyższe rozważania do

przedstawionej skargi stwierdzić należy,

że

wbrew

wyraźnemu

zakazowi

wynikającemu z treści art. 398 § 3 k.p.c. skarga została oparta na zarzutach

dotyczących oceny dowodów oraz poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych.

Sposób sformułowania podstawy skargi oraz jej uzasadnienie jednoznacznie

wskazują, że celem skargi była jedynie niedopuszczalna próba podważenia stanu

faktycznego stanowiącego podstawę orzekania przez Sąd drugiej instancji.

Podniesienie w skardze zarzutów, o których mowa w art. 398 3 § 3 k.p.c. oznacza,

że skarga została oparta na podstawie, której ustawa nie przewiduje. Skoro

skarżący polemizuje jedynie z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sądy obu

instancji, to skarga kasacyjna jest niedopuszczalna a limine i podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy

odrzucił skargę kasacyjną.

Sąd Najwyższy oddalił wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej adwokatowi ustanowionemu z urzędu. Pomoc prawna powinna być

udzielana zgodnie z wymaganiami stawianymi profesjonaliście. W niniejszej

sprawie pomoc prawna udzielona powodowi polegała na sporządzeniu i wniesieniu

skargi kasacyjnej nie spełniającej wymagań stawianych temu środkowi, co

spowodowało jej odrzucenie. W związku z tym brak przesłanek, by na podstawie §

19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163 poz.

1348 ze zm.), przyznać zwrot tych kosztów (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego

z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97 – Biuletyn SN 1999 r., nr 5, s. 10).