II CSK 10/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 10/12

POSTANOWIENIE

Dnia 30 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa B. U.

przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Szpitalowi Wojewódzkiemu

w G. i Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń

Spółce Akcyjnej w Warszawie

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 lipca 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 lutego 2011 r.,

odrzuca skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Powódka B. U. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 24 lutego 2011 r. oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w

G. z dnia 30 września 2010 r. Sąd I instancji oddalił powództwo skarżącej

skierowane przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Szpitalowi Wojewódzkiemu w

G. oraz Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w Warszawie o zasądzenie

na jej rzecz od pozwanych solidarnie kwoty 100.000 zł z ustawowymi odsetkami

od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i kosztami procesu z tytułu

zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną zakażeniem powódki bakteriami typu

Staphylococcus aureus szczep MSSA. Sądy obu instancji uznały, że powódka nie

wykazała z należytym stopniem prawdopodobieństwa, że pomiędzy pobytem i

leczeniem

w pozwanym

szpitalu,

w

którym

powódka

była

poddawana

operacyjnemu leczeniu urazów odniesionych w wypadku komunikacyjnym, a

zakażeniem

powódki

bakterią

gronkowca

złocistego

zachodzi

związek

przyczynowo – skutkowy. Opierając się na opinii biegłych Sądy przyjęły, że

prawdopodobieństwo zakażenia powódki stwierdzonymi u niej bakteriami w

szpitalu było znikome.

Skargę kasacyjną powódka oparła na podstawie naruszenia przepisów

postępowania mającego, jej zdaniem, istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuciła

uchybienie art. 233 § 1 i 2 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, że nie

uprawdopodobniła związku przyczynowego między działaniem pozwanego,

a skutkiem tego działania w postaci zakażenia jej bakterią gronkowca złocistego

podczas gdy z zebranego materiału dowodowego, wynika według niej, że

zakażenie rozwinęło się w następstwie zabiegu wykonanego przez pozwany

Szpital przy jednoczesnym wykluczeniu zachowań samej powódki jako czynnika

stanowiącego przyczynę rozwoju bakterii.

We wnioskach skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu przy

uwzględnieniu

kosztów

dotychczasowego

postępowania

oraz

kosztów

przepisach

kodeksu

postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

kasacyjna

ukształtowana

została

w

postępowania cywilnego jako środek odwoławczy o szczególnym charakterze,

nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa

i jednolitości wykładni, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

nie satysfakcjonujących stron. Sąd Najwyższy rozpoznając skargę kasacyjną nie

jest trzecią instancją sądową badającą dowody i czyniącą na ich podstawie

ustalenia faktyczne, lecz jest sądem prawa - wyjaśnia istotne zagadnienia prawne,

dokonuje wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, usuwa z obrotu prawnego orzeczenia

wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe.

Wyłączenie z zakresu zainteresowania Sądu Najwyższego oceny dowodów

i ustalania faktów dokonane zostało wprost w art. 398 3 § 3 k.p.c., w którym

ustanowiono zakaz włączania do podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących

tych zagadnień. Oznacza to, że skarga kasacyjna oparta wyłącznie na tak

określonej, wykluczonej przez ustawodawcę podstawie jest niedopuszczalna

i podlega odrzuceniu w oparciu o art. 398 6 § 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC z 2006 r., nr 4,

poz. 76, czy też postanowienie tego Sądu z dnia 23 października 2006 r., I UK

194/06, Lex nr 950611).

Powołana przez skarżącą podstawa skargi obejmuje wyłącznie zarzuty

odnoszące się do ustalenia faktów na podstawie materiału dowodowego

zgromadzonego w sprawie. W konsekwencji jej skarga podlega odrzuceniu.

Sad Najwyższy nie orzekł o kosztach pozwanego ubezpieczyciela

w postępowaniu kasacyjnym z uwagi na to, że odpowiedź na skargę kasacyjną

złożona została po terminie z art. 3987 § 1 k.p.c.

db