II CO 3/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CO 3/10

POSTANOWIENIE

Dnia 21 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2010 r.

skargi Z. L., R. A., A. B.-C., C. D.-M., Z. E., R. M., K. K., R. S., L K., M. J.-C. i A. D.

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 21

kwietnia 2005 r., sygn. akt II CK (…)

wydanym w sprawie z powództwa Z. L., R. A., A. B.-C., C. D.-M., R. M., K. K., R. S., L.

K., M. J.-C. i A. D.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej „O.(…)” w P.

z udziałem interwenientów ubocznych po stronie pozwanej: M. J., W. N., S. M., S. P.,

(…) o uchylenie uchwał,

odrzuca skargę oraz zasądza od skarżących na rzecz pozwanej Spółdzielni kwotę

180 (sto osiemdziesiąt) zł oraz na rzecz interwenientów ubocznych kwotę 180 (sto

osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanych skargą o

wznowienie postępowania.

Uzasadnienie

Powodowie, wnosząc w skardze z dnia 19 stycznia 2010 r. o wznowienie

postępowania w sprawie, w której Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2005 r.

oddalił kasacje powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 lutego 2003 r., jako

podstawy skargi wskazał art. 412 § 3 i art. 401 pkt 2 k.p.c. Uzasadniając drugą z

wymienionych podstaw wznowienia skarżący podnieśli, że „pozwana Spółdzielnia nie

była należycie w całym procesie reprezentowana przez wszystkich jej pełnomocników,

jak i nie miała legitymacji procesowej. Uzasadniając zachowanie terminu do wniesienie

skargi skarżący podali, że „o braku w sprawie należytej reprezentacji po stronie

pozwanej i o braku jej zdolności procesowej dowiedzieli się dopiero, gdy inny członek

pozwanej Spółdzielni udzielił powodom w dniu 13 listopada 2009 r. ogólnej informacji

o posiadaniu dokumentów o niezgodnym z prawem i prawnie nieskutecznym wyborze

Zarządu pozwanej Spółdzielni...”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podstawa wznowienia przewidziana w – notabene uchylonym - art. 412 § 3 k.p.c.

w ogóle nie została uzasadniona przez skarżących, co usprawiedliwia pominięcie

rozważań w tym zakresie.

Skarżący żądali wznowienia postępowania także z powodu nieważności wywołanej

brakiem należytej reprezentacji strony pozwanej (art. 401 pkt 2 k.p.c.). Skarga o

wznowienie postępowania z powodu nieważności wywołanej brakiem należytej

reprezentacji (art. 401 pkt 2 k.p.c.) przysługuje w terminie wskazanym w art. 407 k.p.c.

tylko tej stronie, która była nienależycie reprezentowana i przez to ona sama lub jej

organ

lub

ewentualny

przedstawiciel

ustawowy

nie

wiedzieli

o toczącym

się

postępowaniu. Tylko taka strona może znaleźć się w sytuacji, o której mowa w art. 407

k.p.c., tylko bowiem do takiej strony może odnosić się sformułowanie "dowiedziała się o

wyroku". W przeciwnym razie nie byłoby w ogóle możliwe obliczanie terminu

przewidzianego w art. 407 § 1 in fine k.p.c. Powodowie nie znaleźli się w takiej sytuacji,

nie mogą więc opierać skargi o wznowienie na tej podstawie, co oznacza, że wskazany

przez nich sposób obliczania terminu do wniesienia skargi nie mógł mieć zastosowania.

W odniesieniu do wskazanych jako skarżących – Z. E. i A. D. skarga podlegała

odrzuceniu także z tego powodu, że osoby te nie są objęte zaskarżonym orzeczeniem.

Nie budzi wątpliwości, że skargę o wznowienie postępowania może wnieść tylko strona,

która została wymieniona w prawomocnym wyroku, nie ma zaś takiego uprawnienia

podmiot - wprawdzie pierwotnie pozwany - ale nie objęty zaskarżonym skargą wyrokiem

(wyrok SN z dnia 9 stycznia 1998 r., III CKN 315/97, OSNC 1998, nr 7-8, poz. 125).

Z przytoczonych względów skargę należało odrzucić skargę (art. 410 § 1 k.p.c.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 2 k.p.c.