II CO 26/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CO 26/08

POSTANOWIENIE

Dnia 11 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie ze skargi W. G.

o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia

19 marca 2008r., sygn. akt II CSK (…) wydanego w sprawie z powództwa W. G.

przeciwko M. G. i W. G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 grudnia 2008 r.,

wznawia postępowanie kasacyjne zakończone prawomocnym postanowieniem

Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II CSK (…), i uchyla to

postanowienie.

Uzasadnienie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 marca 2008 r. Sąd Najwyższy odrzucił

skargę kasacyjną powoda na wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 5 września 2007 r. W

uzasadnieniu wyjaśnił, że skarga kasacyjna powoda nie zawierała prawidłowo

sformułowanego uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania; nie czyniła więc

zadość wymaganiu określonemu w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., dlatego, zgodnie z art. 398 6

§ 3 k.p.c., należało ją odrzucić bez wzywania do uzupełnienia stwierdzonego braku.

Powód w skardze z dnia 3 października 2008 r., powołując się na wyrok

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2008 r., SK 40/07, opublikowany w dniu 8 lipca

2008 r. w Dz. U. Nr 120, poz. 779, wniósł o wznowienie postępowania kasacyjnego

zakończonego wymienionym wyżej postanowieniem Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trybunał Konstytucyjny w powołanym przez powoda wyroku orzekł, że art. 398 6 §

2 i 3 w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zakresie, w jakim przewiduje odrzucenie

skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. bez

wezwania do usunięcia tego braku jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust.

3 i art. 2 Konstytucji.

Zgodnie z art. 4011 k.p.c., można żądać wznowienia postępowania w wypadku,

gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją,

ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało

wydane orzeczenie. Postępowanie na podstawie określonej w art. 401 1 k.p.c. może być

wznowione także w razie zakończenia go postanowieniem (art. 399 § 2 k.p.c.). Do

wznowienia postępowania na podstawie przewidzianej w art. 4011 k.p.c. właściwy jest

sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów różnych

instancji, właściwy jest sąd instancji wyższej (art. 405 k.p.c.). Skargę o wznowienie na

omawianej podstawie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie

orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 407 k.p.c.).

Wniesiona przez powoda skarga o wznowienie postępowania spełnia wszystkie

przesłanki wynikające z przytoczonych przepisów, dlatego należało ją uwzględnić i

orzec jak w sentencji.