II CO 25/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CO 25/08

POSTANOWIENIE

Dnia 7 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa S.A.

przeciwko C.M – A.

o rozwód,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 7 stycznia 2009 r.,

wniosku powoda

o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy

oddala wniosek.

Uzasadnienie

Powód S.A., zobowiązany do tego przez zarządzenie sędziego Sądu

Okręgowego w S., wystąpił do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu właściwego

do rozpoznania sprawy o rozwód.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak wynika z art. 45 k.p.c., Sąd Najwyższy oznacza sąd, przed który należy

wytoczyć powództwo, jeżeli nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić

właściwości miejscowej. Sytuacja taka nie zachodzi, bowiem w niniejszej sprawie

ustalenie właściwości miejscowej nie dość, że jest możliwe, to jeszcze nie sprawia

trudności, przy prawidłowym zastosowaniu art. 41 k.p.c. Z przepisu jasno wynika,

że – w braku innych podstaw – właściwość miejscową wyznacza miejsce

zamieszkania powoda. Miejsce zamieszkania osoby fizycznej definiuje art. 25 k.c. –

jest to miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

Już z pozwu wynika, że powód czasowo przebywa w Anglii. Pobyt czasowy nie jest

jednak jednoznaczny z pobytem stałym, zatem – w razie wątpliwości – należało

żądać od powoda sprecyzowania, w jakiej miejscowości przebywa z zamiarem

stałego pobytu. Dopiero wówczas, gdyby wskazana miejscowość znajdowała się

poza granicami Polski, zaistniałaby podstawa do zastosowania art. 45 k.p.c.

We wniosku do Sądu Najwyższego powód wyjaśnił, że stałym miejscem jego

pobytu jest D. Zobowiązanie zatem strony do złożenia wniosku w trybie tego

przepisu było przedwczesne i okazało się zbędne.

Wobec zatem braku podstaw do oznaczenia sądu właściwego Sąd

Najwyższy orzekł, jak w sentencji.