II CO 18/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CO 18/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Grzelka

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 9 listopada 2007 r.

sprawy ze skargi S. D. , K. D. i T. D.

o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego

z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II CSK 209/06

wydanego w sprawie z powództwa "N." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w

S. przeciwko S. D., K. D. i T. D.

o zapłatę,

1. odrzuca skargę ,

2. umarza postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów

sądowych

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2006 r. II CSK 209/06 Sąd Najwyższy

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej pozwanych. Stosownie do art.

3989 § 2 zd. drugie k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego nie zostało pisemnie

uzasadnione.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 maja 2007 r. SK 68/06,

opublikowanym w Dzienniku Ustaw nr 106, poz. 731 z dnia 15 czerwca 2007 r.

orzekł o niezgodność z Konstytucją przepisu art. 3989 § 2 zd. drugie k.p.c.

Powołując się na wymieniony wyrok Trybunału Konstytucyjnego pozwani

wnieśli skargę o wznowienie postępowania przed Sądem Najwyższym wywołanego

skargą kasacyjną. Domagali się uchylenia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

3 sierpnia 2006 r. i rozpoznania ich skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4011 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania

w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu

normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W związku

z tym, że skarga o wznowienie postępowania ma na celu uchylenie lub zmianę

zaskarżonego orzeczenia (art. 409 k.p.c.) orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego

może być podstawą wznowienia postępowania wówczas, gdy stwierdzenie

niezgodności z Konstytucją dotyczy aktu normatywnego, którego treść była

podstawą rozstrzygnięcia w zaskarżonym orzeczeniu.

Odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanych do rozpoznania była

wynikiem oceny, że w sprawie nie zachodziła potrzeba wykładni przepisów

prawnych

wskazywanych

postępowania.

Podstawą

przez

skarżących

ani

wydania

zaskarżonego

zachodziła

postanowienia,

nieważność

w

części

obejmującej rozstrzygnięcie, były przepisy art. 398 § 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 39813

k.p.c. a contrario, a nie art. 3989 § 2 zd. drugie k.p.c. Ten ostatni przepis dotyczył

kwestii sporządzenia pisemnego uzasadnienia, a więc czynności z natury rzeczy

późniejszej w stosunku do czynności decyzyjnej Sądu. Unormowanie kwestii

sporządzenia

pisemnego

uzasadnienia

nie

stanowiło

podstawy

orzekania

o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ani nie miało wpływu na

rozstrzygnięcie. Na podstawie art. 3989 § 2 zd. drugie k.p.c. Sąd Najwyższy jedynie

nie uzasadniał pisemnie swojego rozstrzygnięcia. W związku z wyrokiem Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2007 r. Sąd Najwyższy od dnia 15 czerwca 2007 r.

uzasadnia pisemnie postanowienia odmawiające przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Nie oznacza to, że obecnie potrzebę wypowiedzenia się w określonej

sprawie Sąd Najwyższy rozważa według innych kryteriów niż poprzednio. Kryteria

te, pozostawione przez ustawodawcę dyskrecjonalnej władzy Sądu Najwyższego,

pozostały niezmienione i odnoszą się, tak jak poprzednio, do art. 398 9 § 1 k.p.c.

Wobec tego, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2007 r.

dotyczy art. 3989 § 2 zd. drugie k.p.c., a zaskarżone postanowienie, w części

obejmującej rozstrzygnięcie o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

nie zostało wydane na podstawie tego przepisu, należało uznać, że skarga

uczestników o wznowienie postępowania nie była oparta na ustawowej podstawie

i jako taka podlegała odrzuceniu (art. 410 § 1 k.p.c.).

Postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych

podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 355 § 1 w zw. z art. 126 2 § 2

k.p.c.).

kg