II CNP 95/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 95/08

POSTANOWIENIE

Dnia 14 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2008 r.

skargi K. K.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Apelacyjnego z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I ACz (…)

wydanym w sprawie z powództwa K. K.

przeciwko H.(…) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R.

o zapłatę,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód K. K. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 29 października 2007 r., oddalającego

zezwolenie powoda na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 5 kwietnia 2007 r., w

którym odrzucono skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 22 sierpnia 2006 r. Tym wyrokiem oddalono

powództwo

powoda

skierowane

przeciwko

pozwanemu

ubezpieczycielowi

o

odszkodowanie, a wniesiona od niego apelacja powoda została ostatecznie odrzucona

(postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 31 października 2007 r.).

Z treści skargi wynika to, że objęty jest nią także wyrok Sądu Okręgowego z dnia

22 sierpnia 2007 r. [pkt (…) skargi]. W pkt 2, 4 i 9 skargi wskazane zostały przepisy

prawa materialnego i procesowego, które – zdaniem skarżącego – zostały naruszone

przez postanowienie Sądu Apelacyjnego wskazanego w skardze, natomiast w pkt (…)

skargi

wyszczególnione

zostały

przepisy,

które

zostały

naruszone

wydaniem

zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22 sierpnia 2007 r. Według skarżącego,

wyrządzenie powodowi szkody w wysokości 167.337,00 zł przez wydanie obu orzeczeń

jest bezsporne, ponieważ „pozwany odmówił omyłkowo wypłaty odszkodowania, tylko z

tego powodu, że dwóch pracowników magazynowych nie zawiadomiło powoda o

włamaniu do magazynu”. Wzruszenie zaskarżonych orzeczeń w drodze wniesienia

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Z powodu odrzucenia apelacji nie

można było wnieść skargi kasacyjnej, a wniosek o wznowienie postępowania został

również bezzasadnie oddalony.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W treści każdej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem określonego

orzeczenia powinny znaleźć się elementy określone w art. 424 5 § 1 k.p.c., w tym

uprawdopodobnienie szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia prawomocnego,

którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie chodzi tu jednakże o jakiekolwiek

ogólne twierdzenie, że szkoda taka powstała. Wspomniane uprawdopodobnienie polega

mianowicie na przedstawieniu odpowiedniego wywodu wskazującego na to, że szkoda

została wyrządzona, określającego czas jej powstania i postać uszczerbku oraz

eksponującego istnienie związku przyczynowego pomiędzy tą szkodą i wydaniem

orzeczenia niezgodnego z prawem (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSN 2006, z. 7/8, poz. 141; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 28 listopada 2006, III CNP 55/06, nieopubl.; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., II CNP 147/07, nieopubl.). W treści

wniesionej skargi (w jej pkt 10) znalazło się ogólne stwierdzenie, że wyrządzenie

powodowi szkody w wysokości 167 337,00 nastąpiło przez wydanie obu objętych

zaskarżeniem orzeczeń. Brak tu jest odpowiedniego, określonego w art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c., pogłębionego wywodu prawnego, który uprawdopodabniałby wyrządzenie tej

samej szkody (w takiej samej wysokości) przez dwa orzeczenia sądowe o różnym

charakterze procesowym. Nie wykazano przede wszystkim związku przyczynowego

pomiędzy określoną przez skarżącego szkodą a każdym z orzeczeń w sposób

zindywidualizowany dla tych orzeczeń.

Skoro skarga powoda nie spełnia zasadniczego wymogu przewidzianego w art.

4245 § 1 pkt 4 k.p.c. należało ją odrzucić na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. jako

niedopuszczalną.