II CNP 80/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 80/09

POSTANOWIENIE

Dnia 3 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2009 r.

skargi R.Ż. i M.Ż.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Rejonowego w S.

z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt [...]

wydanego w postępowaniu upadłościowym Przedsiębiorstwa Handlowego

"T." - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

w przedmiocie ustalenia dodatkowej listy wierzytelności,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2009 r. Sąd Rejonowy w S. odmówił

uznania w całości zgłoszonej wierzytelności wierzycieli w kategorii VI.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia

wierzyciele

wnosili

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wyjątek od

wskazanej zasady przewidziano w art. 4241 § 2 k.p.c. W sytuacji, gdy strona nie

skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi

uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia

wyjątkowego

wypadku

oraz

występowania

niezgodności

z

prawem

o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

W

przedmiotowej

sprawie

taki

wyjątkowy

wypadek

nie

występuje.

Wierzyciele zaskarżyli postanowienia sprzeciwem i złożyli wniosek o przywrócenie

terminu do jego wniesienie, które zostały odrzucone postanowieniem Sądu

Rejonowego w S. z dnia 8 maja 2009 r. Nie zaskarżenie postanowienia nastąpiło

więc nie na skutek wyjątkowych okoliczności lecz w wyniku błędnego obliczenia

terminu do wniesienia sprzeciwu. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2

lutego 2006 r., I CNP 4/06 (nie publ.) stwierdzono, że nie jest rzeczą Sądu

Najwyższego, przedstawianie bliżej konkretnych okoliczności, które mogłyby

przemawiać za potraktowaniem sytuacji jako wyjątkowej w rozumieniu powyższego

przepisu, niemniej jednak można przykładowo wskazać, że istnienie takiego

wyjątkowego wypadku może wchodzić w rachubę w sytuacji, gdy strona nie

skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby,

katastrofy, klęski żywiołowej lub uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu.

Strona skarżąca jakiejkolwiek tego typu okoliczności nie wskazała.

Nie została spełniona również druga przesłanka przewidziana w art. 424 1 § 2

k.p.c. W wypadku powołania się na naruszenie podstawowych zasad porządku

prawnego konieczne jest bowiem wykazanie, że dana zasada istnieje i ma

podstawowe znaczenie dla porządku prawnego oraz dokładne określenie w jaki

sposób doszło do naruszenia tej zasady w wyniku wydania orzeczenia. Gdy zaś

skarżący powołuje się na naruszenie konstytucyjnych wolności albo praw człowieka

i obywatela niezbędne jest oprócz wskazania danej zasady, powołanie przepisu

Konstytucji, z którego zasada wynika oraz dokładne określenie sposobu jej

naruszenia. Skarżący ograniczyli się jedynie do stwierdzenia, że w sprawie

zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, przejawiający się

w tym, iż wierzyciele pozbawieni prawa majątkowego w kwocie 120 000 zł,

co naruszyło art. 64 ust. 1, 2 Konstytucji.

Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego nie

wykazanie przez

skarżącego, że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego,

nie

zaskarżonego

orzeczenia sądu pierwszej instancji, powoduje odrzucenie skargi przez Sąd

Najwyższy (postanowienia z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 41/05, z dnia 6 grudnia

2006 r., V CNP 142/06, z dnia 18 grudnia 2006 r., IV CNP 115/06 oraz z dnia

13 lutego 2007 r., I CNP 85/06, nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 424 8 § 2

k.p.c.).