II CNP 7/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 7/12

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 kwietnia 2012 r.,

skargi D. B. – A.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w P.

z dnia 30 czerwca 2011 r., wydanego w sprawie z powództwa D. B. – A.

przeciwko T. S. i M. S.

o zapłatę i ustalenie,

1) odrzuca skargę

2) zasądza od wnoszącej skargę D. B. – A. na rzecz T. S. i M.

S. kwotę 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu

kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Powódka

D. B.-A.

wniosła

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 czerwca 2011 r., którym,

na skutek apelacji pozwanych, został zmieniony wyrok Sądu Rejonowego w P. w

ten sposób, że została obniżona zasądzona dotychczas kwota 4.873,90 złotych do

sumy 1831,93 należności głównej, apelacja powódki została oddalona w całości a

sąd rozstrzygnął o kosztach postępowania stosownie do jego ostatecznego wyniku.

W skardze powódka podniosła, że wyrokiem tym wyrządzono jej szkodę

przez zasądzenie rażąco niskiego odszkodowania, pomimo iż poniosła szkodę

w wysokości 12.325 złotych. Wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie jest możliwe. Zaskarżonemu wyrokowi powódka zarzuciła

obrazę przepisów prawa materialnego i procesowe tj. art. 415 k.c., 362 k.c. i art.

505 pkt 3 k.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. z przyczyn wskazanych w dalszej części

skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie

stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Według art. 4245 § 1 k.p.c., skarga powinna zawierać:

1)

oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest

ono zaskarżone w całości lub w części,

2)

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3)

wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

4)

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy

5)

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę

wniesiono stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek

uzasadniający wniesienie skargi oraz

6)

wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Skarga wniesiona przez powódkę nie spełnia wszystkich wymagań

konstrukcyjnych przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. dla tego szczególnego środka

prawnego o charakterze procesowym albowiem nie wskazuje przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c.).

To wymaganie konstrukcyjne jest niezależne i odrębne od wymagania dotyczącego

przytoczenia podstaw skargi, powinno zatem być odrębnie przedstawione.

Taki brak skargi nie jest sanowany nawet wówczas gdyby w podstawach,

na których skarga została oparta, powołane zostały przepisy prawa materialnego

czy procesowego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że przesłanki

określone w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. wymagają odrębnego wyartykułowania

także

wówczas,

jeżeli

argumentacja

z

nimi

związana

może

się

nawet

częściowo pokrywać. Zachodzi bowiem różnica między przepisami, które zostały

naruszone, i przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Zakresy zastosowania tych przepisów nie muszą się pokrywać (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego dnia 17 czerwca 2008 r. BU 18/07 nie publ.; z dnia 25 sierpnia

2010 r., akt. II BU 2/10, nie publ.). Także w doktrynie wskazuje się, że nie każde

naruszenie prawa materialnego lub przepisów postępowania będzie mogło

stanowić uzasadnioną podstawę skargi, nie zawsze bowiem musi ono oznaczać

niezgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem.

Podobnie Trybunał w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. (sygn. akt SK 49/08,

OTK-A 2011/6/55) nie podzielił stanowiska, że przytoczenie w skardze jej podstaw

oraz ich uzasadnienie, czyli wywiązanie się z wymagania określonego w art. 424 5

§ 1 pkt 2 k.p.c., "konsumuje" obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym

określone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Podkreślił, że art.

4245 § 1 pkt 2 oraz art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. statuują odmienne wymagania, a także

inna jest ich rola. Przesłanka dopuszczalności skargi w postaci przytoczenia jej

podstaw i ich uzasadnienia pozostaje w związku z art. 4244 k.p.c. stanowiącym,

że skargę można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego lub

procesowego. Natomiast konieczność wskazania przepisu prawa, z którym

kwestionowane orzeczenie jest niezgodne, wynika z istoty skargi, z jej jądra, którym

jest stwierdzenie niezgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem, a więc

z konkretnym jego przepisem. Dlatego niezgodność ta musi być już na etapie

wnoszenia skargi jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone

orzeczenie jest niezgodne.

Ponieważ skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia nie spełnia wymagania konstrukcyjnego określonego w art. 425 5 § 1 pkt

3 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzucił ją na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. O kosztach

postępowania wywołanego skargą wniesioną przez powódkę Sąd Najwyższy orzekł

na podstawie art. 98, 99 w zw. z art. 391 § 1, 42412, 39821 k.p.c.

jw