II CNP 69/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 69/10

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 listopada 2010 r.,

skargi „D.(...)” - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt X Ga (…)

wydanego w sprawie .„D.(...)” - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.

przeciwko P. W.

o zapłatę,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W związku ze skargą powódki D.(...) Sp. z o.o. w G. o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 marca 2010 r.

należy zważyć, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem w części określającej

jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art.

4245 § 1 pkt 1 - 6 k.p.c., powinna zawierać między innymi przytoczenie jej podstaw oraz

ich uzasadnienie (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c. jest spełnione wtedy,

gdy skarżący określi, na której z opisanych w art. 424 4 k.p.c. podstaw opiera skargę,

wskazując konkretne przepisy ustawy, które zostały naruszone oraz wyjaśni na czym to

naruszenie polegało. Skarżący wskazał jedynie, że .„opiera skargę na podstawie

naruszenia przepisów prawa procesowego, które to naruszenie miało wpływ na treść

zapadłego wyroku”. Skarżący nie sprostał więc opisanemu wymaganiu, a Sąd

Najwyższy nie jest powołany, ani uprawniony do rekonstruowania podstaw skargi z

zamieszczonych dopiero w jej uzasadnieniu wywodów bądź - jak to uczynił skarżący .fragmentów uzasadnień orzeczeń Sądu Najwyższego .(por. postanowienie SN z dnia 9

lipca 2008 r., V CZ 41/08, niepubl.). Ponadto przyjęcie skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem do rozpoznania może uzasadniać, nie jak uważa skarżący,

naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść zapadłego

wyroku, ale uchybienie procesowe, które spowodowało niezgodność orzeczenia z

prawem (por. wyrok SN z dnia 9 października 2006 r., II BP 8/06, OSNP 2007, nr 19-10,

poz. 275).

Opisanego braku skargi nie sanuje okoliczność, że wskazane zostały przepisy

prawa, z którymi w ocenie skarżącego zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, ponieważ

wymagania skargi wskazane w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. są niezależne od siebie i

spełniają, jako istotne elementy skargi, różne funkcje (por. postanowienie SN z dnia 27

stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Z przytoczonych względów, na podstawie art. 424 8 § 1 w zw. z art. 4241 § 1 k.p.c.

w brzmieniu obowiązującym przed dniem 25 września 2010 r., Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji.