II CNP 68/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 68/08

POSTANOWIENIE

Dnia 12 września 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 września 2008 r.

skargi K. T. i J. T.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt II Ca (…)

wydanego w sprawie z powództwa K. T. i J. T.

przeciwko B. Ł. i A. Ł.

o zapłatę,

odrzuca skargę;

zasądza od K. T. i J. T. solidarnie na rzecz B. Ł. i A. Ł. solidarnie kwotę 934

(dziewięćset trzydzieści cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 lipca 2007 r. Sąd Okręgowy w S. zmienił wyrok Sądu

Rejonowego w G. z dnia 7 marca 2007 r. i oddalił powództwo wytoczone przez K. T. i J.

T. przeciwko B. Ł. i A. Ł. o zasądzenie kwoty 5835,20 zł tytułem wynagrodzenia za

bezumowne korzystanie z lokalu.

Powodowie wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia i wniosku o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem – także wskazanie przepisu prawa, z

którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i

powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca

któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie

właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Każde wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny,

powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis

ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych

elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca

2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia z 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ. oraz

z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP

23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia

podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Po

pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w

celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 417 1 § 2 k.c.,

zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność

Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy

wykonywaniu władzy publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem

uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia

skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest

niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego

orzeczenia,

wytykane

w ramach

podstaw,

nie

zawsze

powodują

niezgodność

orzeczenia z prawem (por. art. 424 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy

wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame

z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn,

zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c.,

należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt

3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia.

W skardze powodów powołano jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego

– art. 224 § 2 k.c. oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 322, 217 § 1 w zw. z

art. 227 i art. 391 § 1, art. 217 § 2 w zw. z art. 391 § 1 i art. 328 oraz art. 232 zd. drugie

k.p.c. Nie wskazano jednakże przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne. Skarga nie spełnia zatem wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 3

k.p.c.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 424 8 § 1 k.p.c.

postanowił odrzucić skargę i na podstawie art. 42412 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 oraz

art. 98 § 1 i 3 k.p.c. a także § 13 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie

oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzekł o kosztach postępowania.