II CNP 6/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 6/13

POSTANOWIENIE

Dnia 21 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 maja 2013 r.,

skargi E. K. – L.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym

Sądu Rejonowego w K. z dnia 11 maja 2011 r.,

wydanego w sprawie

z powództwa "J." Spółki Akcyjnej w P.

przeciwko E. K. – L.

o zapłatę,

odrzuca skargę oraz zasądza od skarżącej na rzecz strony

powodowej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł z tytułu kosztów

postępowania skargowego.

Uzasadnienie

niezgodności z prawem nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu

upominawczym przez Sąd Rejonowy w K. dnia 11 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, takim orzeczeniem nie jest

prawomocny nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

Trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że pozwana nie skorzystała

z możliwości zaskarżenia nakazu wydanego dnia 11 maja 2011 r. W przypadku

wadliwego doręczenia nakazu i pouczenia o możliwości wniesienia sprzeciwu

strona powinna wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia środka

zaskarżenia oraz wnieść ten środek zaskarżenia.

Nie można aprobować poglądu, że skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem

prawomocnego

orzeczenia

miałaby

przysługiwać

od

wszelkich

prawomocnych orzeczeń, a zwłaszcza wydanych przez sąd pierwszej instancji,

które uprawomocniły się w następstwie nieskutecznego wniesienia przez stronę

zwyczajnego środka zaskarżenia, np. w wyniku uchybienia terminowi do

jego wniesienia czy obowiązkowi należytego opłacenia (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 1 października 2008 r., V CNP 79/08, nie publ.). Jest to środek

o charakterze szczególnym i winien on być stosowany tylko w sytuacjach

wyjątkowych.

Strona powodowa trafnie podniosła również w odpowiedzi na skargę,

że oczywiste i rażące uchybienia popełnione muszą być przez sąd drugiej, a nie

pierwszej instancji (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października

2008 r., IV CNP 45/08, nie publ.).

Konkludując,

stwierdzić

należy,

że

w

niniejszej

sprawie

od

prawomocnego nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym, które

uprawomocniło się w pierwszej instancji, nie przysługuje skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem, a wniesiona przez pozwaną skarga podlega odrzuceniu

jako niedopuszczalna.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. O kosztach

postępowania orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 424 12

k.p.c.

jw