II CNP 57/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 57/08

POSTANOWIENIE

Dnia 25 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 czerwca 2008 r.,

skargi B. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego W. z dnia 14 sierpnia 2007 r., sygn.

akt I Co (…), wydanego w sprawie egzekucyjnej z nieruchomości K. P. i B. P.

przy uczestnictwie Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w Z., "K.(...)"

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł., B. G., R. G., Bank (…) Oddział w P.,

"L.(...)" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K., Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Inspektoratu w W., (…) Zakładów D. Spółki Akcyjnej w W., Grupy

Energetycznej "E.(...)" Spółki Akcyjnej Oddziału w Z., Zakładu Drobiarskiego B.(...)

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B., Urzędu Miejskiego w W., Urzędu

Skarbowego w W., J. J., B. M., K. M., (…) Spółki Gazownictwa Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w Z., KRUS Placówki Terenowej w W., PGK Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w W.

o należność pieniężną,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wierzyciel B. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 14 sierpnia 2007 r. o zatwierdzeniu planu

podziału sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi wskazał, ze doszło w toku postępowania egzekucyjnego do

naruszenia art. 972 k.p.c. w związku z art. 976 § 1 k.p.c. oraz art. 379 pkt 5 k.p.c.

Poniesioną szkodę mają uprawdopodobnić przytoczone w skardze orzeczenia włącznie

z nakazem

zapłaty wydanym

przeciwko

egzekwowanym

dłużnikom.

Zdaniem

skarżącego, Sąd Rejonowy w W. odrzucając jego zażalenie, na wymienione na wstępie

postanowienie o zatwierdzeniu planu podziału, jak również Sąd Okręgowy w P.

oddalając zażalenie na odrzucenie ośrodka odwoławczego, zamknęły mu możliwość

wzruszenia tego postanowienia i obecnie nie jest możliwa jego zmiana bądź uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zasadą jest dopuszczalność skargi od prawomocnego orzeczenia sądu

II instancji (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jedynie w wyjątkowych wypadkach dopuszczalne jest

wniesienie takiej skargi od orzeczenia I instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.). Owa „wyjątkowość”

odnosi się zarówno do przyczyn niezgodności z prawem orzeczenia oraz do powodów,

dla których strona nie skorzystała z możliwości zaskarżenia.

W postanowieniu z dnia 4 lipca 2006 r. (sygn. akt V CNP 86/06, OSNC

2007/3/47) Sąd Najwyższy przyjął, że podstawę skargi z art. 4241 § 2 k.p.c. może

stanowić zamknięcie drogi do instancji odwoławczej, będące naruszeniem uprawnień

chronionych przepisami konstytucyjnymi (art. 78 Konstytucji RP). Tymczasem w

rozpoznawanej sprawie środek odwoławczy od orzeczenia Sądu pierwszej instancji

wniesiony przez profesjonalnego pełnomocnika został odrzucony na podstawie art. 130 2

§ 3 k.p.c. jako nienależycie opłacony. Jednocześnie nie zasługują na uwzględnienie

podnoszone

przez

skarżącego

zarzuty

dotyczące

odrzucenia

jego

środka

odwoławczego, związane z wykładnią art. 149 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19

kwietnia 2007 r., sygn. akt III CZP 6/07, OSNC 2007/11/167).

Jak wskazano wyżej, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia

sądu pierwszej instancji musi być uzasadniona naruszeniem podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, co

pozostaje w bezpośrednim związku z treścią art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Sąd Najwyższy w

postanowieniu z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, (OSNC 2006, nr 6, poz. 112)

wyjaśnił, że strona wnosząca skargę od wyroku sądu pierwszej instancji, aby spełnić

wymagania art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c., powinna przedstawić w skardze jurydyczną

argumentację

wskazującą,

jakie

podstawowe

zasady porządku

prawnego

lub

konstytucyjne wolności albo prawa człowieka narusza zaskarżone orzeczenie i na czym

polega obraza przepisów mających znaczenie dla ich ochrony. Tymczasem powódka

nawet nie podniosła zarzutu naruszenia zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności i praw człowieka, poprzestając na zarzucie naruszenia art. 972 k.p.c. w

związku z art. 976 § 1 k.p.c. oraz art. 379 pkt 5 k.p.c., co nie stanowi spełnienia

wymagań art. 4241 § 2 k.p.c.

Już tylko z tych przyczyn niniejsza skarga podlega odrzuceniu na podstawie art.

4248 § 1 i 2 k.p.c.