II CNP 55/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 55/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Prezes SN Tadeusz Ereciński

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października

2010 r.,

skargi J. S.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt XII C (…),

wydanego w sprawie z powództwa J. S. i L. D.

przeciwko I. S.

o ustalenie nieważności umowy darowizny,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została

wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących

stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady

przewidziano w art. 4241 § 2 k.p.c. W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z

przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi uzależniona jest od

kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz

występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z

naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo

praw człowieka i obywatela.

W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Strona

skarżąca nie zaskarżyła wyroku apelacją, co było wynikiem nie wyjątkowych

okoliczności lecz nieznajomości prawa przez skarżącą. W postanowieniu Sądu

Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06 (nie publ.) stwierdzono, że nie jest

rzeczą Sądu Najwyższego, przedstawianie bliżej konkretnych okoliczności, które

mogłyby przemawiać za potraktowaniem sytuacji jako wyjątkowej w rozumieniu

powyższego przepisu, niemniej jednak można przykładowo wskazać, że istnienie

takiego wyjątkowego wypadku może wchodzić w rachubę w sytuacji, gdy strona nie

skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby,

katastrofy, klęski żywiołowej lub uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu.

Strona skarżąca jakiejkolwiek tego typu okoliczności nie wskazała, a nieznajomości

prawa nie można traktować jako wypadku wyjątkowego (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 6 lipca 2007 r., II CNP 90/07, nie publ.).

Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego niewykazanie przez skarżącego, że

zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego, niezaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej

instancji, powoduje odrzucenie skargi przez Sąd Najwyższy (postanowienia z dnia 9

lutego 2006 r., IV CNP 41/05, z dnia 6 grudnia 2006 r., V CNP 142/06, z dnia 18 grudnia

2006 r., IV CNP 115/06 oraz z dnia 13 lutego 2007 r., I CNP 85/06, nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 4248 § 2

k.p.c.).