II CNP 54/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 54/12

POSTANOWIENIE

Dnia 15 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 listopada 2012 r.,

skargi W. S.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K.

z dnia 26 lutego 2010 r., wydanego w sprawie z powództwa W. S.

przeciwko M. R.

o zapłatę,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Przedmiotem

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

jest

w rozpoznawanej sprawie wyrok Sądu pierwszej instancji, od którego skarżący

wprawdzie wniósł apelację, lecz została ona odrzucona, niezaskarżonym

postanowieniem, co spowodowało uprawomocnienie się wyroku.

Zgodnie z art. 4241 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

przysługuje od wyroku sądu drugiej instancji, a jedynie w wyjątkowych wypadkach,

gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można

także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu

pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona

nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa

zmiana

lub

uchylenie

wyroku

w

drodze

innych

przysługujących

stronie

środków prawnych.

Gdy przedmiotem skargi jest prawomocny wyrok sądu pierwszej instancji,

skarżący powinien wykazać, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający

wniesienie skargi (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Jak wielokrotnie wskazywał Sąd

Najwyższy wymaga to wykazania, że zostały spełnione łącznie dwie przesłanki:

zaszedł wyjątkowy wypadek oraz wystąpiła kwalifikowana postać niezgodności

z prawem kwestionowanego orzeczenia, wynikająca z naruszenia podstawowych

zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka

i obywatela. Wyjątkowość należy rozumieć jako stan o szczególnym, obiektywnym

charakterze,

który

usprawiedliwia

niewykorzystanie

zwykłych

instrumentów

procesowych w celu poddania kontroli wadliwego orzeczenia (porównaj między

innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r. I CNP 4/06,

OSNC 2006/6/113, z dnia 21 lutego 2007 r. I CNP 5/07, z dnia 22 marca 2007 r.

II CNP 35/07, z dnia 20 kwietnia 2007 r. IV CNP 37/07 i z dnia18 kwietnia 2012 r.

I CNP 68/12, niepubl.).

Rozpoznawana skarga nie zawiera żadnego wywodu uzasadniającego

wniesienie skargi od prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji ani

wykazania, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie jest możliwe (porównaj między innymi postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia

23 stycznia 2009 r. I CNP 108/08 i z dnia 3 czerwca 2011 r. II CNP 14/11, niepubl.).

Nie została też spełniona przewidziana w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

konstrukcyjna przesłanka skargi w postaci uprawdopodobnienia wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

wyroku,

którego

skarga

dotyczy.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego wymaganie przewidziane

w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. jest spełnione wtedy, gdy skarżący przedstawi

wyodrębniony wywód prawny, w którym wskaże, że szkoda wystąpiła, określi jej

postać, wysokość i czas powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem

orzeczenia będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem,

a także

przedstawi

dowody

lub

inne

środki

uwiarygodniające

powstanie

szkody (porównaj między innymi postanowienia z dnia 23 września 2005 r.

III CNP 5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl. oraz z dnia

31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/14). Rozpoznawana skarga,

poza lakonicznym twierdzeniem o wystąpieniu szkody, nie zawiera wyczerpującego

uprawdopodobnienia jej wyrządzenia w wyniku wydania zaskarżonego wyroku.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 odrzucił

skargę jako niespełniającą wskazanych wyżej wymogów konstrukcyjnych.

jw