Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to lack of clear legal error requiring deep analysis.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the appeal for review of a final alimony judgment, ruling it obviously unfounded. The appellant argued the lower court's decision violated fundamental legal standards, but the court found no convincing evidence of an obvious legal error. Consequently, the appeal was rejected without substantive analysis, and the appellant was ordered to pay legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4249 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.; An appeal is obviously unfounded if its content clearly demonstrates it cannot be considered without deeper legal analysis, thereby precluding its acceptance for review.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CNP 52/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2013 r.,skargi E. K.o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł.z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt XII Ca […], wydanego w sprawie z powództwa T. K.-K.przeciwko E. K.o alimenty, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądza od E. K. na rzecz adw. J. C. kwotę 450zł (czterysta pięćdziesiąt) z należnym podatkiem VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu T. K.-K. w postępowaniu skargowym.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli skarga jest oczywiście bezzasadna. Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Orzeczenie niezgodne z prawem – w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. – to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.
Takie definiowanie pojęcia „orzeczenie niezgodne z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzona orzeczeniem sądowym. W związku z powyższym należy zatem przyjąć, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r., II CNP 74/07, z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, z dnia 25 czerwca 2007 r., II CNP 76/07, z dnia 28 czerwca 2007 r., II CNP 84/07, nie publ.).Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.Warunkiem uwzględnienia skargi nie jest jakakolwiek sprzeczność orzeczenia z prawem, lecz tylko sprzeczność wynikająca z nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów i prowadząca do wyrządzenia stronie szkody.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).
O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39820 i art. 42412 k.p.c. awdb