II CNP 51/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 51/08

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2008 r.,

skargi A. S.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt I ACa (…),

wydanego w sprawie z powództwa A. R.

przeciwko A. S.

o ochronę dóbr osobistych,

odrzuca skargę i oddala wniosek radcy prawnego A. F. o przyznanie kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

Uzasadnienie

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

wprowadzona do kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o

zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), stanowi jeden z instrumentów realizacji

konstytucyjnej zasady odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa z tytułu

bezprawnej działalności władzy publicznej. Jako specjalny procesowy środek prawny

ma na celu badanie legalności jurysdykcyjnej działalności sądów powszechnych,

poprzez kontrolę zgodności z prawem prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji,

a wyjątkowo sądów pierwszej instancji.

Z uwagi na szczególny charakter i rolę tego środka prawnego ustawodawca

przewidział - podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej - szczególne wymagania

konstrukcyjne, jakie środek ten winien spełniać.

Zgodnie z art. 4255 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c.- że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz wniosek o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymienione

konstrukcyjne

wymagania

skargi

powinny

być

spełnione

kumulatywne. To oznacza, że skarga nie spełniająca któregokolwiek z nich jest

dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków

formalnych

i

podlega

odrzuceniu

bez

wzywania

do

ich

usunięcia

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2006 r., l CNP 21/06, nie publ.;

postanowienie Sądu Najwyższego z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie pub!.;

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2007 r. l CNP 76/06, nie publ.).

Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów

dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie

- w odniesieniu do

zaskarżonego orzeczenia - jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie

mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie

przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga kasacyjna i dlatego

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe.

Na skarżącym spoczywa nie tylko obowiązek wykazania, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było możliwe,

ale także wykazanie, że nie jest możliwe. Skarżący powinien zatem wykazać,

że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem –

w świetle przepisów art. 399-4161 k.p.c. - jest niedopuszczalne ze względu na rodzaj

zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko temu orzeczeniu nie mieszczą się w

podstawach skargi o wznowienie postępowania. Tylko w następstwie przeprowadzenia

takiego wywodu prawnego skarżący spełni obowiązek wykazania, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było, ale nie jest możliwe (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2006 r., l CNP 12/06, nie publ.).

Wniesiona przez A.

S. skarga o

stwierdzenie

niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt l ACa

(…), wymagania powyższego nie spełnia.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1

w związku z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.