II CNP 50/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 50/08

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2008 r.,

skargi H. M.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I ACa (…), wydanego w sprawie z powództwa H. M.

przeciwko "D.(…)" Spółce Akcyjnej Zespołowi Elektrowni w N.

o zapłatę,

odrzuca skargę i zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1.200 (tysiąc

dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą.

Uzasadnienie

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

wprowadzona do kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o

zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), stanowi jeden z instrumentów realizacji

konstytucyjnej zasady odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa z tytułu

bezprawnej działalności władzy publicznej. Jako specjalny procesowy środek prawny

ma na celu badanie legalności jurysdykcyjnej działalności sądów powszechnych,

poprzez kontrolę zgodności z prawem prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji,

a wyjątkowo sądów pierwszej instancji.

Z uwagi na szczególny charakter i rolę tego środka prawnego ustawodawca

przewidział - podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej - szczególne wymagania

konstrukcyjne, jakie środek ten winien spełniać.

Zgodnie z art. 4255 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono na podstawie art. 424 1 § 2 k.p.c. - że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz wniosek o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymienione

konstrukcyjne

wymagania

skargi

powinny

być

spełnione

kumulatywnie. To oznacza, że skarga nie spełniająca któregokolwiek z nich jest

dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków

formalnych

i

podlega

odrzuceniu

bez

wzywania

do

ich

usunięcia

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2006 r., l CNP 21/06, nie publ.;

postanowienie Sądu Najwyższego z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ.;

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2007 r. l CNP 76/06, nie publ.).

Ustawodawca formułując w art. 4245 k.p.c. wymagania skargi wymienił, oprócz jej

podstaw, także konieczność wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne. Oba te elementy konstrukcyjne skargi mają charakter

samoistny i nie mogą być ze sobą utożsamiane. W orzecznictwie przyjmuje się, że nie

stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się

do podstaw skargi lub ich uzasadnienia, bez wyraźnego wskazania przepisu prawa, z

którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, póz. 140; postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2007 r., l CNP 79/06, nie publ).

Wniesiona przez H. M. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt l ACa

(…), nie spełnia powyższych wymagań. Skarżący skonstruował skargę w sposób

wskazujący na utożsamianie jej podstawy z wymaganiem wskazania przepisów prawa, z

którym

zaskarżone

orzeczenie

jest

niezgodne.

Nie

przedstawił

wywodu

uprawdopodobniającego wyrządzenie szkody przez wydanie zaskarżonego orzeczenia.

Nie wykazał też, że wzruszenie tego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie

było i nie jest możliwe.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1

w związku z art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.